اکثر بيماران مبتلا به هپاتيت ويروسي، علامتي مبني بر وجود بيماري ندارند و بيماري آنها با انجام آزمايشهاي روتين مشخص ميشود. البته بايد توجه کرد که در برخي از بيماران هپاتيت نيز علائم حاد بيماري ديده ميشود. بر اين اساس بهدنبال تماس با ويروس مولد بيماري هپاتيت و پس از طي دورهاي که از هفتهها تا ماهها متغير است و «دوره کمون» يا «دوره نهفته» بيماري گفته ميشود، علائم حاد ابتلا به هپاتيت ويروسي ظاهر ميشوند.بايد توجه کرد که علائم و نشانههاي بيماريهاي کبدي کاملا متغير است، علائم ابتلا به اين بيماري از يک حالت سرماخوردگي و شبه آنفلوآنزا، بياشتهايي، ضعف و بيحالي، احساس کسالت و تيرهشدن ادرار و کمرنگ شدن مدفوع، خارش و سردرد تا حالت يرقان شديد، متغير است. به اين حالت «هپاتيت حاد» گفته ميشود.اين علائم خاص يک هپاتيت نبوده و در همه انواع هپاتيت ديده ميشود، در 95 درصد موارد بيماري هپاتيت حاد، علائم بيماري بهصورت خود به خودي و حتي بدون درمان در مدت چهار تا شش هفته برطرف ميشوند و ويروس نيز از بدن دفع ميشود.در پنج درصد موارد ابتلا به ويروس هپاتيت «B»، ويروس عامل بيماري در بدن فرد مبتلا، باقي مانده و حالت ناقل ايجاد ميشود. تغيير رنگ پوست و چشمها به زردي(يرقان)، پررنگي ادرار(تيرهشدن ادرار)، بيرنگ شدن مدفوع، سفيدشدن رنگ مدفوع، تهوع، استفراغ، بياشتهايي، خارش بدن، خستگي، بيحالي و کاهش توانايي در انجام فعاليتهاي روزانه از جمله نشانهها و علائم اين بيماري است.ابتلا به بيماري هپاتيت، با مرگ برابر نيست، با توجه به شدت بيماري و نوع هپاتيت، سير بيماري متفاوت است. بهعنوان مثال خوشبختانه هپاتيت A مرگومير بسيار کمي دارد و پس از بهبودي نيز هيچگونه عارضهاي برجا نميگذارد. در مورد هپاتيت B نيز در اکثر موارد بيمار بهبود مييابد و در پنج درصد بيماران، ويروس در بدن آنها باقي مانده و احتمالا با تکثير خود براي بيمار مشکلاتي را در آينده ايجاد ميکند. البته هپاتيت C نيز در مدت زمان طولاني مثلا 20 تا 35 سال ميتواند منجر به نارسايي کبد شود.