مسیر پر پیچ و خم مبارزه با خشونت علیه زنان

ادامه از صفحه اول/ در واقع تبعيض سخت‌ترين خشونت است، زيرا انسانيت انسان‌ها را از آنها مي‌گيرد. از سخت‌ترين انواع تبعيض‌ها تبعيض جنسيتي است و سخت‌ترين خشونت اين است که به‌رغم باور به توانمندي زنان با انواع وسايل آنان را به حاشيه برانند. سخت‌ترين خشونت تبعيض جنسيتي است زيرا سبب مسخ شدن بخش زايا و آفرينشگر جامعه در قبال قدرت مردسالار مي‌شود. ساختار متکي به تبعيض جنسيتي سعي دارد تا به زنان بباوراند که به‌قدر کافي داراي شاخص‌هاي مهم نيستند. در عين حال براي آرام کردن زنان معترض هم احترام به زنان را به مجامله و تعارف و بانو مخاطب قرار دادن آنها تقليل دهند. مصداق بارز اين نحوه برخورد و تلاش را مي‌توان درتغيير نام لايحه منع خشونت عليه زنان به لايحه صيانت و تامين امنيت بانوان مشاهده کرد. در اين تغيير نام از سر تعارف همه زنان ايراني بانو ناميده شده‌اند. بانواني که محتاج تامين امنيت و صيانت‌شان هستند. خشونتي نمادين در اين تغيير نام موج مي‌زند که قابل نقد است، زيرا اصلي‌ترين قربانيان خشونت‌ها و آسيب‌هاي خانگي و اجتماعي زنان کارتن خواب‌، زنان متکدي‌، زنان بزه‌ديده و بزهکار هستند. هيچگاه آنان را بانوي کارتن خواب و بانوي متکدي و بانوي معتاد و دستفروش نمي‌خوانند. عنوان بانو تعارف و احترام لفظي متعلق به زنان اقشار برخوردار از قدرت و ثروت است. هرچند بانوان طبقات اشراف و صاحب‌تعيّن هم به لحاظ قانوني ازعوارض و آثار تبعيض‌هاي جنسيتي رنج مي‌برند اما به‌واسطه برخورداري از قدرت و ثروت بر حسب توانمندي‌هايي که کسب کرده‌اند کم و بيش قادر به تامين امنيت خويشند. اما زنان توده‌هاي فقير که علاوه بر تبعيض جنسيتي درگير انواع ديگر تبعيض همچون تبعيض طبقاتي و... نيز هستند‌؛ به انسانيت‌شان که انسانيتي بسيار شکننده و نازک هست زن مي‌گويند. همچنان‌که مرد متکدي و سارق و معتاد و حتي بيکار عاليجناب خطاب نمي‌کنند. از اين‌روست که سال‌ها زنان فرياد منع خشونت سر مي‌دهند و خواستار لغو کليه اشکال تبعيض جنسيتي در جامعه هستند. زيرا تبعيض جنسيتي سخت‌ترين خشونت و جدي‌ترين بي‌احترامي نسبت به انسانيت زنان است. تبعيض و خشونت مستمر جنسيتي عليه زنان و نابرابري‌ها و بي‌عدالتي‌هاي اجتماعي موجود چنان ضرباتي به‌روان و افکار زنان زده است که بسياري از آنان باور کرده‌اند مورد احترام نيستند و نبايد انتظار برخورداري از احترامي هم داشته باشند. براي اين زنان کار برد لفظ بانو عدالت و برابري و احترام به ارمغان نمي‌آورد. همچنان که انسانيت زنان به لفظ بانو تقليل پيدا نمي‌کند. نزد وجدان و خرد جمعي احترام به زنان يعني محترم شمردن حق برابر آنان در بهره‌مندي از منابع و امکانات جامعه وجهان‌. احترام به زنان يعني محترم شمردن حق آزادي و قدرت اختيار و اراده آنان براي تغيير خود و بر ساخت امکان تغييرمشي خشونت به مشي صلح خواهي و مداراگري است. زنان حق دارند از عدالت و برابري که چارچوب‌هاي مفهومي احترام به انسان را مي‌سازند برخوردار شوند. از اين روست که مي‌گوييم: زتعارف کم کنيد و بر مبلغ بيفزاييد.