تقابل تيمهاي سرخابي پايتخت در هفته چهارم با برتري پرسپوليس به پايان رسيد. بهنظر من بدترين بازي دربياي بود که در اين چند سال ديدم. اين بازي احساسي، پربرخورد و خارج از فوتبال روز دنيا بود. فوتبال خوبي از سوي 2 تيم استقلال و پرسپوليس نديديم و فشار رواني بر روي هر 2 تيم حاکم بود. به هر حال مسائل تاکنيکي و تکنيکي بايد در دوران نونهالي شکل بگيرد که بازيکنان در دقايق پرفشار بتوانند بازي آرام و روان تري ارائه بدهند.با توجه به اينکه رسانهها و بازيکنان از مدتها قبل کريخواني ميکردند به همين علت بازي بدون منطقي از سوي 2 تيم ديديم. آمار بازي در طول 90 دقيقه نشان ميدهد که موقعيت خطرناکي اين بازي نداشت و اکثر بازي در ميانه زمين دنبال شد و شاهد درگيري و خشونت بوديم. تا زماني که روي جوانان و تيمهاي پايه کار نکنيم شاهد بازيهاي کسلکننده خواهيم بود.روي جنبههاي روانشناختي بازيکنان جوان بايد کار شود.در حال حاضر بازيکنان ما از لحاظ تکنيکي و مهارتي ضعيف هستند و درگير مسائل عاطفي و احساسي ميشوند. متاسف هستم که دربي سرخابيها دور از شأن فوتبال کشورمان است و فوتبال روز دنيا اين نوع بازي را نميپسندد. مربيان بزرگ دنيا از تيمي به تيم ديگر ميروند و اگر ابزار لازم نداشته باشند موفق نميشوند. مربيان تاثير آنچناني بر روي بازي ندارند. بازيکنان از لحاظ روحي و رواني بايد آماده شوند تا بازي خوبي انجام بدهند. بازيکنان استقلال و پرسپوليس در انتقال توپ از دفاع به حمله مشکل داشتند و ساختار تيمي در اين 2 تيم نديدم. بازيکنان به علت اينکه تمرکز لازم نداشتند دست به خشونت ميزدند. اولينبار بود که سکوهاي خالي استاديوم آزادي را ميديدم. بايد کارتهاي مخصوص براي پيشکسوتان در نظر بگيرند و آنها در جايگاه خود بنشينند. براي پيشکسوتان بايد ارزش قائل شوند.