حرفه دوبله با «وضع موجود» از بين مي‌رود

سعيد مظفري:

حرفه دوبله با «وضع موجود» از بين مي‌رود

سعيد مظفري، پيشکسوت عرصه دوبله، از وضعيت موجود حرفه دوبلوري در سينما و تلويزيون گلايه کرد.به گزارش تسنيم، مراسم رونمايي از مستند «نامه‌هاي شنيدني» با حضور سليم غفوري، مدير شبکه مستند، جلال مقامي، سعيد مظفري و جمعي از پيشکسوتان عرصه دوبله در فرهنگسراي ابن سينا برگزار شد. در ابتداي اين مراسم، سعيد مظفري صحبت کرد و گفت: همه ما عمرمان را در دوبله گذاشته‌ايم و در يک چيز اشتراک داريم و آن هم اين است که قشنگ‌ترين لحظات عمرمان را در اين مسير از دست داده‌ايم. بايد بگويم بچه‌هاي دوبلور بسيار زحمت مي‌کشند و عمر خود را در اين حرفه گذاشته‌اند. من فکر مي‌کنم که اين کار احتياج به اسپانسر دارد که بتوان آن را نگه داشت. اگر عرصه دوبله به همين منوال جلو برود، چيزي از اين حرفه باقي نمي‌ماند. وي ادامه داد: اميدوارم دوستان جديد که به‌تازگي وارد اين عرصه شده‌اند، در حالي که اين کار را با تمام وجود دوست دارند، در آن بمانند چرا که اين شغل هيچ‌ منفعت مالي ندارد. فکر مي‌کنم که همين علاقه است که ما را در اين عرصه نگه داشته است. در ادامه اين مراسم، جلال مقامي صحبت کرد و گفت: حرف زدن راجع به سعيد مظفري به درستي نمي‌تواند حق او را ادا کند. ممکن است فکر کنيد که چون او دوست من است، اين حرف‌ها را مي‌زنم اما همه شما کارهاي او را ديده‌ايد و مي‌توانيد قضاوت کنيد. وي ادامه داد: اصلا اين گونه نيست که بگوييم تنها يک نفر در دوبله سلطان است و کسي نمي‌تواند بيايد و بگويد که فقط من هستم و بقيه هيچ‌اند. متاسفانه از بعضي از دوستان مصاحبه‌هايي مي‌خوانيم که واقعا دردمان مي‌گيرد. به‌نظرم هرکس که توانايي اجراي يک نقش را دارد به نوعي در اين کار حرفه‌اي است. معتقدم که دوبله ماندگار است و ماندگار خواهد ماند. حتي به‌نظرم بهتر هم خواهد شد. خود من از سال 93 خانه نشين شده‌ام چرا که ديگر توانايي کار ندارم و صدايم کيفيت گذشته را ندارد. اما با اين حال مي‌شنوم که کساني وارد اين عرصه شده‌اند که به‌صورت شبانه‌روزي براي دوبله فعاليت مي‌کنند. مثلا آقاي امير زند يکي از همين دوستان است. هر کشوري که سينما و تلويزيون داشته باشد، به دوبله احتياج دارد. بالاخره همه 80‌ميليون ايراني زبان انگليسي بلد نيستند و همه فيلم ها نيز انگليسي نيست. اين دوبلور پيشکسوت بيان داشت: بايد تلاش کرد که دوبله همانند گذشته قوت خود را پيدا کند. البته معتقدم که هنوز فيلم‌هاي خوب به دست دوبلورهاي جوان ما نرسيده است. فيلم با فيلم فرق دارد و خيلي مهم است که چه فيلمي را دوبله مي‌کنيد. مهم است که شما فيلمي نظير برادران کارامازوف را دوبله کنيد يا فلان فيلم کُره‌اي را دوبله کنيد که در آن يک نفر بالا و پايين مي‌پرد و 10 نفر را مي‌کشد. در حقيقت خيلي فرق دارد که دوبلورهاي جوان ما با کدام فيلم، دوبله را ياد بگيرند. مقامي در پايان خاطره اي را بيان کرد و گفت: من در مجموعه ديدني‌ها کار کرده بودم و خيلي‌ها من را ديده بودند؛ در فيلم ديگري قرار بود که به جاي آقاي فرامرز قريبيان حرف بزنم. پسر او که در آن زمان10-11 سال داشت، پيش پدرش آمد و گفت که پدر، آقاي ديدني‌ها قرار است به جايت حرف بزند. همان جا بود که فهميدم صدايم لو رفته است و به‌نظرم صداي يک دوبلور نبايد هيچ‌گاه لو برود.