چند روزي است موضوع معرفي وزير پيشنهادي براي بزرگترين وزارتخانه دولت دوباره قوت گرفته و شواهد حاکي از آن است که سرپرست فعلي کانديداي وزارت در آموزش و پرورش نبوده، همچنين خبرهاي غيررسمي نشان از معرفي يک زن از طرف دولت براي اين وزارتخانه ميدهد. قصه پر غصه اين نهاد حاکميتي بسيار مهم که ابتناي توسعه کشور در حوزه تربيت نيروي انساني به عنوان مهمترين شاخص پيشرفت کشور برآن است، ميطلبد وزيري از جنس معلمان شايسته، فداکار و مهرپرور ايران اسلامي سکان اين بخش پراهميت دولت و نظام مقدس جمهوري اسلامي ايران را در دست بگيرد که خود استخوان خرد کرده کار طاقت فرساي معلمي در تمام سطوح آن بوده است. کسي که رنج آموزگاري و معلمي در مناطق محروم کشور را به جان خريده و صداي رساي آموزگاراني باشد که زندگي در کنج عافيت شهري را با تدريس در روستاهاي صعبالعبور کشور طاق زده و نه آناني که حتي يکبار خاک گچ کلاس را نخوردهاند. با اطمينان تمام ميتوان گفت که نيمي از کارکنان ميليوني اين نهاد مقدس از زنان پرتلاش ميهن عزيزمان، ايران هستند که تا کنون و در عمر چهل ساله انقلاب شکوهمند اسلامي هيچگاه فرصت خدمت در جايگاه وزير آموزش و پرورش را نداشتند در حالي که دستاندرکاران و معلمان سراسر کشور نيک ميدانند که هر کجا بانويي معلم در جايگاه مديريت در سطوح مختلف اين دستگاه قرار داشته عملکردي بسيار شايسته و دقيق و قابل دفاع داشتهاند. زناني که هم در عرصه خانواده وتربيت فرزندان خود موفق بوده و هم در جايگاه مديريتي منشأ آثار ماندگاري گشتهاند. امروز آموزش و پرورش جمهوري اسلامي ايران نياز به مديري آشنا به تمام حوزههاي مرتبط با اين وزارتخانه دارد، شخصي که در سابقه کارياش ازمعلمي و دبيري تا مديريت مراکز آموزشي و دانشگاهي، شهرستاني در شهرهاي محروم و برخوردار و مديريت ارشد استاني را درکارنامه داشته باشد تا بتواند با اشراف کامل در حوزههاي نظري و اجرايي وزارت فرهنگ بر وعده دولت تدبير و اميد در ميدان دادن به جامعه زنان فرهيخته کشور برگ زريني باشد در دفاع از حضور فعال و موثر بانوان ايراني در سطح کلان مديريت کشور.