تکلیف دولت جدید در دستان اعراب؟
واقعیت این است که امروز نه تنها کشور‌های منطقه بلکه خود مردم اسرائیل نیز با توجه به عملکرد‌های دولت حاضر و شخص نتانیاهو خواهان تغییر و و کنار رفتن او برای بازگشت نوعی آرامش به سرزمین‌های اشغالی و منطقه هستند. البته این انتظار مدت‌ها است در سرزمین‌های اشغالی می‌رود و مطرح است و فقط کافی است نگاهی به اعتراضات مختلف مردم در شهر‌های مختلف علیه نتانیاهو انداخته شود تا مشخص گردد جامعه یهودی و صهیونیستی چه میزان از وی و کارهایش رویگردان است. نمونه این امر را می‌توان در مساله جنگ با ایران دید که به واسطه ماجراجویی‌های نخست وزیر مجنون رژیم صهیونیستی مناطق مختلف در سرزمین‌های اشغالی هدف موشک‌های ایرانی قرار گرفت و همین امر نیز نارضایتی گسترده‌ای در این مناطق علیه نتانیاهو به بار آورد. همه این مخالفت‌ها و نگرانی‌ها جمع شد تا در انتخابات ۲۷ اکتبر مردم پای صندوق‌های رای بروند و موضع خود نسبت به دولت و نمایندگان خود در کنست را روشن کنند. در همین راستا انتخابات از صبح روز سه‌شنبه آغاز شد و در ساعات پایانی شب نیز به پایان رسید. انتخاباتی که به گفته رسانه‌ها بیشترین مشارکت را طی ادوار گذشته ثبت کرد و رقابت بالایی را میان نتانیاهو و رقیبش گادی آیزنکوت ایجاد کرد. نکته مهم اتحاد مخالفان سیاسی نتانیاهو برای کنار زدن وی بود که در نوع خود جالب توجه بود. چنانکه افرادی مثل نفتالی بنت، یائیر لاپید، آویگدور لیبرمن و یائیر گولان تنها ساعاتی پس از انتشار نتایج اولیه عملا از تغیر در دولت و کنار زدن نتانیاهو توسط مردم گفتند.
*بن‌بست سیاسی یا ائتلاف با اعراب
با شمارش نتایج ابتدایی مشخص شد که نتانیاهو مثل دوره گذشته نمی‌تواند به راحتی اکثریت کامل کرسی‌های کنست را را با خود همراه کند و مجددا به نخست وزیری برسد. پس از اعلام نتایج ۱۰۰ درصد آرا بدون احتساب آرای دو پاکتی مشخص شد که ائتلاف موافقان به رهبری نتانیاهو ۵۳ کرسی، ائتلاف مخالفان به رهبری آیزنکوت ۴۸ کرسی و احزاب عربی ۱۹ کرسی را از آن خود کردند این نتایج نشان داد که هیچ یک از طرفین نتوانستند حد نصاب رای برای تشکیل دولت را به‌دست آورند. هر چند که بسیاری این نتیجه را شکست نتانیاهو خوانده‌اند چرا که نسبت به دوره گذشته بیش ازط ۱۰ کرسی را از دست داده و به مخالفان و اعراب واگذار کرده است. اگر همین شرایط حفظ شود و رای‌های دوپاکتی تاثیری بسزایی در نتیجه نهایی نگذاشته باشد در چنین شرایطی رئیس‌جمهور رژیم صهیونیستی به طرفین زمانی برای ائتلاف با سایر طرف‌ها در جهت تشکیل دولت می‌دهد. اگر توانستند با ائتلاف دولت تشکیل دهند که هیچ اگر نه پارلمان منحل و انتخابات در بازه زمانی دیگری برگزار خواهد شد. اندکی بیش از یک‌پنجم مردم در سرزمین‌های اشغالی، عرب هستند و این افراد همواره در انتخابات کنست اسرائبل شرکت داشته و نقش‌آفرین بوده‌اند، اما در این دوره حضور چشمگیر اعراب در انتخابات باعث شده تا احزاب عرب بتوانند نقش مهمی در تشکیل دولت آینده رژیم ایفا کنند. چنانکه پس از عدم پیروزی کامل نتانیاهو و آیزنکوت آنها با ۵۳ و ۴۸ کرسی حال باید به سمت و سوی احزاب عرب با ۱۹ کرسی بروند و ببینند که می‌توانند آیا اعراب را با خود متحد کنند یا خیر. این در شرایطی است نتانیاهو و جناح راست افراطی اساسا نگاه مثبتی به اعراب و ائتلاف با آنها ندارند و به نظر نمی‌رسد بخواهند ائتلافی با آنها صورت دهند، اما پروژه دشمن مشترک (نتانیاهو) می‌تواند موجبات نزدیک شدن آیزنکوت و مخالفان با اعراب را رقم بزند. نکته مهم اینکه اعراب نیز در چنین شرایطی شروط و مسائل مدنظر خود را برای ائتلاف مطرح می‌کنند و باید دید که آیزنکوت و احزاب مؤتلف با او تن به خواسته‌های اعراب خواهند داد؟ درست کاری که در سال ۱۹۹۵ اسحاق رابین نخست وزیر اسبق رژیم صهیونیستی انجام داد و برای تشکیل دولت با اعراب ائتلاف کرد. آنچه مسلم است امروز احزاب عرب در موقعیتی قرار گرفته‌اند که ممکن است بدون حمایت آنها، تشکیل دولت جدید ممکن نباشد. باید دید آیزنکوت و همراهانش به سمت اعراب خواهند رفت یا خیر.
* مواجهه با ایران
مساله جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کشورمان بحث امروز و دیروز نیست و پر واضح است که آنها در مسیر اقدامت ماجراجویانه و تجاوزکارانه خود علیه ایران همچنان جنگ را به عنوان نسخه‌ای در دست دارند. با این حال تغییرات انتخاباتی تاثیر چندانی بر مواجهه با ایران نخواهد داشت. چنانکه اگر نتانیاهو نیز از قدرت کنار برود سیاست صهیونیست‌ها علیه ایران تغییر چندانی نخواهد کرد. چنانکه رویترز نیز پیش از انتخابات بر همین نکته تأکید داشت که تغییر احتمالی رهبر اسرائیل لزوماً به تغییر بنیادین راهبرد این کشور در قبال ایران منجر نمی‌شود. اما باید در نظر داشت ادامه بن‌بست سیاسی می‌تواند بر تصمیم‌گیری‌های امنیتی و دیپلماتیک اسرائیل اثر بگذارد. دولتی که برای بقا به ائتلافی شکننده وابسته باشد، با محدودیت‌ها و فشار‌های داخلی متفاوتی روبه‌رو خواهد شد؛ هرچند از نتایج انتخاباتی به‌تنهایی نمی‌توان درباره زمان یا احتمال اقدام نظامی تازه نتیجه‌گیری کرد.
