وحدت ملی به وقت مصلحت
اما دقیقا چندی پس از آتش‌بس میان ایران و آمریکا و انعقاد تفاهمنامه اسلام‌آباد شاهد حملات تندی از سوی جریان تندرو علیه سران کشور به ویژه رئیس‌جمهور، رئیس مجلس و وزیر امور خارجه بودیم که انگار فعل حرام و غیرقابل گذشتی را مرتکب شده بودند. از همان زمان تاکنون از تریبون‌های مختلف مثل صداوسیما، مجلس و یا تریبون‌های شبانه شاهد تخریب و اهانت از سوی تندرو‌هایی هستیم که گویی میانه‌ای با صلح و آرامش ندارند و برای برهم زدن آن دست به هر اقدامی می‌زنند؛ مصداق این بیت که «ما زنده به آنیم که آرام نگیریم، موجیم که آسودگی ما عدم ما است»؛ لذا به واقع برخی در این جریان متصلب چنین رویکردی دارند و همه چیز را سیاه و سفید، مثبت و منفی، صفر و صد و این دست مفاهیم دوگانه و دوقطبی می‌بینند. در نتیجه طبیعی است که بخواهند بدون توجه به شرایط حساس کشور علیه مقامات کشور موضع بگیرند و دوگانه خادم و خائن بسازند. جالب اینکه این جماعت که خود را ولایی و انقلابی می‌پندارند، تاکنون نسبت به چندین بیانیه مقام معظم رهبری که در آن به وحدت و انسجام ملی، حمایت قاطع از مسئولان کشور و لزوم پرهیز از دوقطبی و اختلاف تاکید و تصریح شده، همراهی شایسته نشان نداده‌اند و برخلاف تاکیدات صریح ایشان باز هم با حمله و تخریب مسئولان و شخصیت‌های سیاسی شرایط جامعه را ملتهب کرده و به دوقطبی‌ها دامن می‌زده‌اند.
*وحدت اضطراری!
این جریان نشان داده که بنا به ضرورت، می‌تواند در چشم بهم زدنی آنچه را که تخریب و تخطئه می‌کرده، مورد تقدیر قرار دهد. نمونه‌های فراوانی از این نگاه می‌توان مثال زد. شاید جالب‌ترین نمونه ماجرای مواجهه تندرو‌ها با وحدت ملی است. شاهد بوده‌ایم که آنها در تجمعات و از تریبون‌های مختلف وحدت ملی را به هیچ گرفته و کار خود را پیش می‌بردند. اما اکنون پس از ماه‌ها به خاطر آورده‌اند که شرایط کشور حساس است و باید وحدت را حفظ کرد. اخیرا سعید جلیلی لیدر این جریان طی اظهاراتی در مراسم سالروز عملیات طوفان‌الاقصی با اشاره به جایگاه منطقه‌ای و بین‌المللی ایران و تحولات پس از شهادت رهبر انقلاب، بر ضرورت حفظ وحدت و انسجام تأکید کرده و گفته است: «امروز باید این وحدت، انسجام و قدرت در تراز واقعی خود ظهور و بروز داشته باشد». وی درباره موضع خود در قبال زندانی شدن حمید رسایی گفته: «در همین موضوع و موضوعات دیگر، همواره به دوستان عرض کرده‌ام که در شرایطی که ملت ما این‌گونه به میدان آمده و با وحدت از نظام و انقلاب حمایت و پشتیبانی می‌کند، نباید شاهد چنین رویداد‌هایی باشیم. آنچه اهمیت دارد این است که امروز همه نیرو‌های انقلاب باید از این مسائل عبور کنند و برای نقش‌آفرینی در تراز انقلاب بایستند». جالب اینجا است که جلیلی در شرایط حاضر نیز نه بر مبنای یک قاعده کلی که شرایط حساس کشور و لزوم انسجام و وحدت چنین اظهاراتی را مطرح کرده بلکه، چون موضوعی مثل پرونده زندانی شدن حمید رسایی در میان بوده این بار جدای از موضع تخریبی یاران خودی از موضع وحدت ملی وارد شده و بدون اشاره به وحدت شکنی یارانش در تخریب مسئولان کشور پروژه وحدت اضطراری را صرفا با مصارفی شخصی‌سازی شده مطرح کرده است.
*سکوت ۷ ماهه و چند پرسش
پس اظهارات اخیر سعید جلیلی در باب وحدت ملی چند پرسش به اذهان جامعه خطور می‌کند که پاسخ به آن شاید بتواند غبار از این ابهامات در قبال وحدت مورد نظر تندرو‌ها بزداید. چرا آقای جلیلی پس از هفت ماه یاد وحدت ملی افتاده است؟ چرا پس از این همه مدت که رهبر انقلاب بر وحدت و انسجام ملی تاکید داشتند و افراد منتسب به شما و جریان حامی شما به انحا مختلف مسئولان کشور را مورد شدیدترین حملات و عجیب‌ترین و غیراخلاقی‌ترین تخریب‌ها قرار می‌دادند و با برچسب‌هایی، چون نفوذی، کودتاگر، سازشگر و توهین‌هایی از این قبیل روسای قوا را نوازش کردند، صدایی در باب لزوم وحدت از جانب شما بلند نشد و افراد پیرامون خود را کنترل نکردید؟ زمانی که پزشکیان، قالیباف، اژه‌ای، عراقچی و... کاملا سازماندهی شده و هدفمند از سوی جریان خاص متمایل به جبهه پایداری مورد تخریب قرار می‌گرفتند، چرا نگفتید تخریب سران و مقامات کشور خلاف امنیت و وحدت ملی است؟ اگر احیانا ماجرای پرونده قضایی حمید رسایی و زندان رفتن او پیش نمی‌آمد بازهم از وحدت ملی سخن می‌گفتید یا، چون ۷ ماه گذشته لب فرو می‌بستید؟ واقعیت این است که از وحدت گفتن سعید جلیلی تابع زمان است و اگر چنین نبود، مانند سایر مسئولان و شخصیت‌ها پس از پیام‌های رهبری پیرامون لزوم وحدت و انسجام او نیز مواضعی شفاف می‌گرفت و ضمن حمایت از مواضع رهبری جریان حامی خود را از تخریب مسئولان نظام برحذر می‌داشت، اما گویا در منطق تندرو‌ها هر چیز به وقت نیاز و ضرورت مطرح می‌شود. محمدسعید احدیان دستیار سیاسی رئیس مجلس، در این خصوص در ایکس نوشت: «آقای جلیلی! تقویم وحدت از روز گرفتاری دوستان آغاز نمی‌شود و در همان روز هم پایان نمی‌یابد».
