هادی حقشناس، اقتصاددان نوشت: نکته کلیدی و اصلی در روابط میان کشورها و روابط بین ملتها وجود دارد و آن اینکه صرف نظر از دوستیها و دشمنیها، آنچه که دائمی است، منافع ملی یک کشور است. رابطه ایران با آمریکا و در واقع این دیوار بیاعتمادی بین دو کشور در تمام سالهای بعد از انقلاب وجود داشته و در حافظه تاریخی مردم هم ۲۸ مرداد سال ۳۲ وجود دارد اما آنچه که هم در جنگ هشت ساله و هم در جنگ ۱۲ روزه و بخصوص در این جنگ رمضان ۴۰ روزه اتفاق افتاد اوج تنش و دشمنی آمریکا بوده است.
به نظر میرسد شرایطی که الان در آن قرار گرفتهایم به نفع آمریکا نباشد که این دشمنی را ادامه دهد. حداقل این است که امروز ما در موقعیتی قرار داریم که هم ابزار دفاعی ما متعلق به خودمان است و در این حوزه خودکفا شدهایم و مثل اوکراین نیازمند دیگران نیستیم تا به ما اسلحه برسانند و هم موقعیت جغرافیایی ما در تنگه هرمز بهگونهای است که به راحتی میتوانیم منافع آمریکا و کشورهایی را که به او کمک میکنند، با چالشهای سنگین مواجه کنیم.
با این شرایط به نظر میرسد که آمریکا بیش از ایران نیاز به آتشبس و ترک مخاصمه دارد. برای اینکه چنین اتفاقی بیفتد طبیعی است که به اصطلاح دیپلماتها باید بده بستانی اتفاق بیفتد. یکی از آن بده بستانها آزادی همین داراییهای بلوکه شده ایران است، اما اگر بخواهیم راجع به اثرگذاری آن بر اقتصاد ایران بحث بکنیم طبیعی است که این آزادسازی منابع بلوکه شده یا فروش نفت، اینها مسکنهای گذرا هستند.
آنچه که میتواند منجر به این شود که کارهای کشور به روال عادی برگردد یا اینکه هزینه مبادله اقتصاد ایران را حذف شده یا به لحاظ تحریمها و موانعی که غرب به طور عام برای اقتصاد ایران ایجاد کرده کاهش دهد، رفع تحریمهاست.
این رفع تحریمها در واقع گرهگشای اساسی است؛ نه اینکه منابع بلوکه شده مهم نیست، حتما مهم است اما مسکن کوتاهمدت است. آنچه که در این مذاکرات در جریان است اینکه که تحریمهای ظالمانه علیه ایران حذف یا رفع بشود اگر این اتفاق بیفتد به نظر میرسد که میتواند عامل مهمی برای حذف مانع بزرگ برای رشد اقتصادی کشور و کسب و کارهای کشور باشد.