چرا دیگر کسی کمتر سراغی از داریوش مهرجویی می‌گیرد؟

کارن کیانی: درست است که داریوش مهرجویی در لامینور افت شدیدی داشت ولی دلیل بر این نمی‌شود که فیلم‌هایی مثل لیلا و سارا و هامون نادیده گرفته شود. شاید در این دوران که دیگر کمتر فیلمی مثل فیلم‌های مهرجویی شاخته می شود بهتر باشد کمی از او و فیلم هایش صحبت شود او که یکی از بهترین فیلمسازان در نسل طلایی سینمای ایران بود.باید گفت که مهرجویی با فیلم هایش به مخاطب اندیشه می داد هیچ کاری را بی دلیل انجام نمی داد تک تک قاب‌ها و خط به خط فیلمنامه اش با معنی بود. در دورانی که کمتر فیلمسازی به مسئله زنان در جامعه اهمیت می داد او فیلم سارا را ساخت فیلمی که از روی نمایشنامه خانه عروسک نوشته هنریک ایپسن اقتباس شده؛ داستان زنی که برای درمان بیماری شوهرش دست به هرکاری میزند ولی بازهم نادیده گرفته می‌شود.او حتی در کمدی هم درخشان بود فی الحال که اکثر فیلم های کمدی صرفا فقط برای خنداندن تماشاگر به هر قیمتی ساخته می شود بهتر است اشاره‌ای هم به فیلم اجاره نشین ها کنیم؛ مسئله امروز جامعه ما؛ مشکلات یک صاحبخانه با مستاجران و قرار دادن چند آدم از چند قشر مختلف جامعه در یک موقعیت کمدی.کمی به هامون هم بپردازیم؛ داستان یک روشنفکر مستاصل که با همسرش کشمکش دارد فیلمی که به مخاطب اندیشه می دهد و او را وادار به فکر کردن می کند در این زمانه کمتر فیلمی این گونه است.همه این ها به ما می گوید که در زمانه ای که دیگر‌ حتی کسی سراغی هم از داریوش مهرجویی نمی‌گیرد ای کاش نسل جدید به جای فیلم هایی که هیچ تفکری پشت آن نیست فیلم های مهرجویی و امثالهم را بییند.