حرف‌های داور جشنواره فجر درباره عدم انتشار بیانیه

محمدتقي فهيم با توضيح اينکه چرا هيات داوران جشنواره بيانيه‌اي را منتشر نکرد، گفت: در جشنواره فجر امسال يک تعيين تکليف با ساخت و توليد فيلم‌ها‌، در سال‌هاي آينده رخ داد و اگر اين الگو دنبال شود، سينماي ايران بالاخره با مخاطب خود به تعادل مي‌رسد.محمدتقي فهيم - عضو هيات داوران جشنواره فيلم فجر - در گفت‌وگويي با ايسنا در پاسخ به اينکه چرا هيات داوران جشنواره امسال بيانيه نداشت؟ بيان کرد: قصد ندارم درباره داوري صحبت کنم چون خودم هميشه يکي از منتقدان اين موضوع بودم که چرا داوران بعد از جشنواره فجر اظهار نظر مي‌کنند و چالش‌هايي را براي اين رويداد ايجاد مي‌کنند که در دوره‌هاي گذشته نمونه‌هاي مختلفي وجود داشت اما درباره اينکه چرا بيانيه نداشتيم بايد بگويم که جشنواره امسال در شرايطي خاص برگزار شد و اگر قرار بر نگارش بيانيه بود، بايد رويکردها و مسائل متعددي براي واقع‌بين بودن لحاظ مي‌شد و يک موضع‌گيري و پاسخ را نسبت به پرسش‌هايي که ممکن است وجود داشته باشد، منتشر مي‌کرديم ولي در نهايت ترجيح داديم که سکوت کنيم.او افزود: در اين چند وقت ديدم که پرسش‌هاي مختلفي وجود دارد از جمله اينکه چرا مثلاً اسامي داوران دير اعلام شده است؟ چه فرقي مي‌کرد که 10 روز قبل معرفي شوند يا روز آخر؟ نکته اينجاست که متاسفانه آن سوي ماجرا ديده نمي‌شود که همه چيز در کنار هم سالي سختي با حساسيت زياد را ايجاد کرد.فهيم در پاسخ به اينکه از جايگاه يک منتقد چه پيش‌بيني‌ و ارزيابي از فيلم‌هاي اين دوره از جشنواره براي سال آينده سينماي ايران دارد؟‌ گفت:‌ اول بايد توجه داشته باشيم که فيلم‌هاي حاضر در اين دوره از جشنواره، تمام فيلم‌هاي سينماي ايران نيستند. براي اين رويداد حدود 75 فيلم به جشنواره رسيد که در نهايت 24 فيلم به بخش مسابقه راه يافتند. ما فقط اين 24 فيلم را قضاوت کرديم و به نظرم از نظر جذب مخاطب، سکويي است براي حرکت سينما به سمت مخاطب.وي ادامه داد: فکر مي‌کنم به لحاظ مؤلفه‌هاي استاندارد جهاني امسال يک تعيين تکليف با ساخت و توليد فيلم‌ها در سال‌هاي آينده رخ داد؛ به اين مفهوم که بالاخره از جايي ما بايد نسبت خود را با مخاطب روشن مي‌کرديم؛ مخاطبي که پيش‌تر با انواع فيلم‌هاي آپارتماني، داراي خرده پيرنگ و شبه روشنفکري مواجه بود يا با فيلم‌هايي که مخاطب خاص داشتند و براي جشنواره‌هاي جهاني بودند. اين مخاطب امسال الگوهايي از سينماي موفق جهاني را شاهد است، يعني فيلم‌هايي که قصه‌گو هستند، قهرمان و ضدقهرمان دارند و مهم‌تر از همه اينکه براي پرده عريض توليد شده‌اند. فيلمي مثل «شماره 10» که حتي ممکن است خودم به آن نقد داشته باشم يا «سينما متروپل» و« اتاقک گلي» و ديگر فيلم‌ها - به‌جز دو، سه مورد که با نگاه به جشنواره‌هاي جهاني بودند - عموماً با رويکرد جذب مخاطب ساخته شده‌اند و از الگوهاي شاه‌پيرنگ پيروي کرده بودند.