چاقی کودکان؛ علل و درمان
چاقي کودکان باعث افزايش خطر بيماريهاي مزمن غيرواگير در سنين بالاتر ميشود. کودکاني که شاخص تودهبدني بين 85 و 95 دارند، در معرض خطر اضافهوزن و آنهاييکه شاخص توده بدني بالاتر از 95 دارند، دچار اضافهوزن هستند. با توجه به اين تعريف، شيوع اضافهوزن در سال 1998 در کودکان سه تا پنج ساله ايراني حدود 3 درصد و در کودکان شش تا يازده ساله و 12 تا 19 ساله حدود 12 درصد بوده است. اين شيوع در سال 2002 به ترتيب به 4، 19 و 16 درصد رسيده بود اما اکنون آمار، شيوع بالاتري را نشان ميدهند. چاقي کودکان عوارض و ضايعات متعدد در سيستمهاي قلبيوعروقي، متابوليکي، ريوي و تنفسي، کبدي و صفراوي، ارگانهاي حسي، سيستم حرکتي - اسکلتي و عضلاني، عصبي و رواني را بهدنبال دارد. چاقي کودکان باعث افزايش خطر بيماريهاي مزمن غيرواگير خوشخيم و بدخيم در سنين بالاتر، يعني بزرگسالي و حتي سالمندي ميشود. پرداختن به اين مشکل رو به گسترش در جوامع شهري و روستايي و چارهجويي و رايزنيهاي به موقع و ضروري را اجتنابناپذير کرده و لازم است براي مبارزه و کنترل چنين رخدادي بهطور جدي و همزمان در دو بعد پيشگيري و درمان، اقدامات سريعي براي مهار و درمان اصولي اضافهوزن و چاقي ايجاد شود. بهترين راه مبارزه با چاقي و پيامدهاي اين بيماري، پيشگيري به موقع از عوامل زمينهساز اين مشکل رو به گسترش در جامعه است. پيروي از هرم راهنماي غذايي و رعايت سه اصل تعادل، تنوع و کفايت در رژيم غذايي کودکان بسيار حائز اهميت است. تاکيد بر مصرف گروههاي غذايي سبزيها، ميوهها، لبنيات، حبوبات و ميانهروي در مصرف برنج، نان و ساير فرآوردههاي نشاستهاي، همچنين گوشتهاي قرمز و بهطور کلي پروتئينهاي حيواني و تاکيد بر عدم مصرف فستفودها (انواع پيتزا، ساندويچ، سوسيس، کالباس، همبرگر و....) نوشابههاي گازدار، تنقلاتي نظير چيپس، پفک، کرانچي و نيز غذاهاي شيرين، شور، چرب، سفارش و تاکيد بر انجام روزانه فعاليت بدني ميتواند در پيشگيري و درمان چاقي و اضافهوزن کودکان بسيار موثر باشد.
