نکاتی در مورد «پارکینسون»

لرزش که یکی از علائم ابتلا به بیماری پارکینسون است، در بیماری M.S نیز دیده می‌شود، اما متفاوت هستند و نحوه تشخیص این 2 بیماری نیز با یکدیگر تفاوت دارد. بیماران مبتلا به پارکینسون ممکن است به درجاتی برسند که حافظه و فعالیت‌های شناختی مغز آنها دچار اختلال شود. پارکینسون برخلاف بیماری M.S که در جوانان بیشتر بروز می‌کند، به طور معمول در سنین بالاتر به‌وجود می‌آید، پارکینسون ممکن است در سنین جوانی نیز بروز کند، اما در دهه پنج به بعد زندگی افراد پدید می‌آید و متعاقب بالاتررفتن سن افراد، احتمال بروز این بیماری افزایش می‌یابد. بیماری M.S حالت رفت و برگشت دارد؛ به این معنا که ممکن است برخی از علائم به وجود‌ آید، بهتر شود و دوباره عود کند، اما هنگامی‌که علائم بیماری پارکینسون آغاز شود به آرامی بدتر می‌شود، به سمت بهترشدن نمی‌رود یا به‌صورت حمله‌ای نیست، زیرا دوپامین در مغز به آرامی از بین می‌رود و در نتیجه علائم بیمار نیز بیشتر می‌شود. در مراحل اولیه ابتلای فرد به به پارکینسون در MRI و سی‌تی‌اسکن بیمار هیچ ضایعه‌ای دیده نمی‌شود و به تدریج با پیشرفت این بیماری، تنها قسمت‌های خاصی از مغز کوچک می‌شود. علت گرفتن MRI و سی‌تی‌اسکن از مبتلایان این بیماری، ردکردن علائم مشابه مشکلات دیگر نظیر سکته‌مغزی، M.S یا تومورهای مغزی است. بیماری پارکینسون در هر 2 جنسیت دیده می‌شود، اما بروز آن در مردان مقداری بیشتر از خانم‌هاست، بیماری پارکینسون علت شناخته‌شده‌ای ندارد و به‌نظر می‌رسد عوامل محیطی و ژنتیک، در ایجاد این بیماری نقش داشته باشد. این بیماری تحت عنوان یک بیماری ژنتیکی شناخته نشده که انتقال آن را از طریق ژن خاصی بدانیم؛ مگر درصد کمی که در آنها ژن‌های خاصی یافت نشده است و به طور معمول در افراد جوان‌تر بروز می‌کند. به‌علت ناشناخته بودن علت ایجاد این بیماری، عامل پیشگیری‌کننده از ابتلاء به پارکینسون وجود ندارد و نمی‌توان گفت اگر علت آن را کنار بگذاریم، به این بیماری مبتلا نخواهیم شد.