فوتبال ما سر و ته ندارد

تیم فوتبال استقلال مقابل مس رفسنجان در هفته چهاردهم لیگ برتر به تساوی رسید. بازی در نیمه نخست بد نبود و بین ۲ تیم پایاپای و مساوی بود، اما در نیمه دوم هم مس و هم استقلال هر کدام در دقایقی حاکم مطلق توپ و میدان بودند و موقعیت‌هایی را روی دروازه یکدیگر خلق کردند. نکته مهم اینکه استقلال هر زمان موقعیت داشت زمانی بود که مدافعان این تیم از خط دفاع شروع به بازیسازی می‌کردند و توپ را در اختیار هافبک‌ها قرار می‌دادند و برعکس هر زمانی که در فاز هجومی زود توپ را از دست می‌دادند خیلی راحت ضد حمله می‌خورد و این اتفاق بسیار خطرناک است. استقلال در فاز هجومی دارای برنامه است، اما در فاز دفاعی هیچ برنامه‌ای ندارد زیرا بازیکنان مس از طریق ضد حمله ۴ یا ۵ موقعیت خطرناک روی دروازه استقلال خلق کردند و اگر هوشیار بودند خیلی راحت به گل می‌رسیدند. نکته مهم این بود که مهاجمان مس هر وقت پشت هافبک‌های استقلال صاحب توپ می‌شدند، خیلی آسان خودشان را به پشت مدافعان ما می‌رساندند و ایجاد خطر می‌کردند. اگر استقلال دنبال قهرمانی است باید خیلی بهتر از این بازی کند نه اینکه خیلی راحت موقعیت هدر بدهد. در این بازی داور برای استقلال اعلام پنالتی نکرد اگر پنالتی می‌گرفت بازیکنان استقلال با آرامش بیشتری بازی را دنبال می‌کردند. آبی‌پوشان روی ضربات ایستگاهی و در فاز دفاعی با مشکل مواجه هستند و فارغ از نتیجه هر زمان تیم‌های حریف از روی ضربات ایستگاهی مانند خطا یا کرنر و حتی اوت دستی روی دروازه ما توپ را ارسال می‌کنند شاگردان ساپینتو دچار معضل هستند. به نظرم باید ساپینتو خیلی بیشتر روی تیمش کار کند تا بازی بهتری ببینیم. اگر استقلال فصل گذشته با فرهاد مجیدی به قهرمانی رسید به این دلیل بود که در بحث ساختار دفاعی رویکرد خوبی داشت، به‌رغم اینکه فوتبال خوبی ارائه نمی‌کرد و به نوعی بیشتر نتیجه گرا بود. البته فصل گذشته پرسپولیس و سپاهان هم دارای ضعف‌های فراوانی بودند. در این فصل ساپینتو بیشتر عاشق فوتبال مالکانه است، اما با این حال هم این رویکرد منجر به خلق موقعیت زیاد نمی‌شود. حتی در بحث تفاضل گل هم پایین‌تر از حد استاندارد خود قرار دارد. اگر تیم میانه جدولی این خصوصیات را داشته باشد نباید از آن‌ خرده گرفت، اما برای استقلال که دنبال قهرمانی است اتفاق چندان خوبی نیست. اگر بازیکنان مس مقداری هوشیار بودند خیلی راحت با ۳ امتیاز تهران را ترک می‌کردند، اما خوشبختانه این‌ اتفاق رخ نداد. متأسفانه فوتبال ما سر و ته ندارد و تنها دلیل آن این است که کی‌روش در این ۱۰ سال هیچ دستاوردی برای ما نداشته است. هرکسی غیر از کی‌روش روی نیمکت ما بود حداقل به یک قهرمانی در آسیا می‌رسیدیم. رفتن به جام‌جهانی که هنر نیست زیرا در آسیا تنها چند تیم هستند که می‌توانند به جام‌جهانی بروند و اگر این اتفاق رخ ندهد باید فاتحه این فوتبال را خواند. حتی مربیان داخلی ما هم می‌توانند این تیم را که شاکله اصلی اش را لژیونرها تشکیل می‌دهند به جام‌جهانی ببرد. کی‌روش از بدو حضورش فوتبال باشگاهی ما را نابود کرده و در این اتفاق هم یکسری مربیان دخیل بودند که در آن زمان برای او به به و چه چه می‌کردند تا سرمربی تیم‌ملی از تیم آنها بازیکنان بیشتری انتخاب کند و اکنون ثمره‌اش این شده که فوتبال ما در پایین‌ترین سطح خودش قرار داشته باشد.