مراقب «آب سياه» باشيد

مراقب «آب سياه» باشيد

محققان در يک تحقيق جديد و با استفاده از داده‌هاي فراوان نشان داده‌اند که برخوردارنبودن از خواب باکيفيت مي‌تواند به يکي از مشکلات مهم بينايي در جهان يعني بيماري گلوکوم يا آب‌سياه منجر شود. نتايج يک مطالعه بزرگ بيوبانک بريتانيا نشان مي‌دهد که خواب بي‌کيفيت شامل بسته‌شدن بيش از حد يا خيلي کم چشم، خواب‌آلودگي در طول روز و خروپف، مي‌تواند با افزايش خطر ابتلا به بيماري گلوکوم يا آب سياه که نوعي از دست‌دادن برگشت‌ناپذير بينايي است، مرتبط باشد. اين يافته‌ها بر نياز به خواب درماني در افرادي که در معرض خطر بالايي براي اين بيماري قرار دارند و همچنين بررسي چشم در بين افراد مبتلا به اختلالات خواب مزمن براي بررسي علائم اوليه گلوکوم تاکيد مي‌کنند. گلوکوم يکي از عوامل اصلي نابينايي است که بنا بر نظر متخصصان، احتمالا تا سال 2040 حدود 112 ميليون نفر در سراسر جهان را تحت‌تأثير قرار خواهد داد. اين بيماري که با از دست‌دادن تدريجي سلول‌هاي حساس به نور در چشم و آسيب عصب بينايي مشخص مي‌شود، داراي علل و عوامل کمک‌کننده‌اي است که هنوز به‌خوبي شناخته نشده‌اند. بيماري گلوکوم اگر به موقع درمان نشود، مي‌تواند به کوري غيرقابل برگشت منجر شود و انجام غربالگري در خصوص آن ضروري است. محققاني از دانشگاه سيچوان چين در مطالعه‌اي که در همين خصوص انجام دادند، خطر ابتلا به گلوکوم را در ميان افرادي که رفتارهاي خواب متفاوتي دارند، بررسي کردند. رفتارهاي خواب مورد بررسي در اين تحقيق شامل موارد ذيل بوده‌اند: بي‌خوابي، خواب زياد يا کم، کرونوتايپ‌هاي شب يا صبح يا گونه‌هاي زماني شب بيدار يا روز بيدار، خواب‌آلودگي در طول روز و خروپف. در اين تحقيق از اطلاعات حدود 410 هزار شرکت‌کننده در بيوبانک انگلستان استفاده شد که همگي در سال‌هاي 2006 تا 2010 بين 40 تا 69 سال سن داشتند و جزئيات رفتارهاي خواب خود را ارائه کرده بودند. بر ساس نتايج اين تحقيق که در مجله دسترسي آزاد BMJ Open منتشر شده‌اند، به استثناي کرونوتايپ‌ها، چهار الگو يا رفتار خواب ديگر، همگي با درجات مختلفي از افزايش خطر ابتلا به گلوکوم مرتبط بودند. بر اين اساس، مدت زمان خواب کوتاه يا طولاني با 8 درصد افزايش خطر مرتبط بود. بي‌خوابي، خروپف و خواب آلودگي مکرر در طول روز نيز به ترتيب با 12، 4 و 20 درصد افزايش خطر گلوکوم رابطه داشتند.

توصيه بر غربالگري

به گفته محققان، توضيحات بيولوژيکي بالقوه قابل قبولي براي ارتباط بين اختلال خواب و گلوکوم وجود دارد. فشار داخلي چشم که عامل کليدي در ايجاد گلوکوم است، زماني‌که فرد دراز مي‌کشد و زماني‌‌که هورمون‌هاي خواب از بين مي‌روند، افزايش مي‌يابد. اين همان اتفاقي است که هنگام بي‌خوابي مي‌افتد. آنها افزودند: افسردگي و اضطراب، که اغلب با بي‌خوابي همراه هستند نيز ممکن است فشار داخلي چشم را افزايش دهند و اين رخداد، احتمالا به‌دليل توليد نامنظم هورمون معروف کورتيزول روي مي‌دهد. به طور مشابه، دوره‌هاي تکراري يا طولاني‌مدت سطوح پايين اکسيژن سلولي ناشي از آپنه خواب ممکن است باعث آسيب مستقيم به عصب بينايي شود. محققان در انتها به ذکر اين نکته پرداخته‌اند که با توجه به متغيربودن رفتارهاي خواب، اين يافته‌ها بر ضرورت مداخلات مربوط به خواب براي افراد در معرض خطر بالاي ابتلا به گلوکوم تاکيد مي‌کنند و غربالگري چشم پزشکي در اين خصوص را در ميان افراد مبتلا به مشکلات مزمن خواب قابل توصيه مي‌نمايند.