اختلال شخصيت اسکيزوتايپال يکي از انواع اختلالهاي شخصيت است که در آن افراد مبتلا به اختلال، اغلب بهصورت عجيب و غريب يا غيرعادي توصيف ميشوند و معمولا روابط نزديک کمي برقرار ميکنند. افراد مبتلا به اختلال شخصيت اسکيزوتايپال معمولا در درک چگونگي روابط اجتماعي يا تاثير رفتارشان بر ديگران مشکل دارند، اين افراد همچنين ممکن است انگيزهها و رفتارهاي ديگران را نادرست تفسير کرده و باعث ايجاد بياعتمادي قابلتوجهي نسبت به ديگران شوند. اين مشکلات ممکن است منجر به اضطراب شديد و تمايل به خودداري از شرکت در موقعيتهاي اجتماعي شود، زيرا فرد مبتلا به اين اختلال تمايل دارد عقايد عجيب و غريب خود را هميشه حفظ کند و ممکن است در پاسخگويي مناسب به نشانههاي اجتماعي مشکل داشته باشد. اين اختلال بهطور معمول در اوايل بزرگسالي تشخيص داده ميشود و احتمالا در طول عمر فرد دوام مييابد، گرچه درمان، مانند دارودرماني و رواندرماني، ميتواند شدت علائم را بهبود بخشد. اختلال شخصيت اسکيزوتايپال معمولا شاملک تنهابودن و فاقد دوستان نزديک در خارج از دايره خانواده، احساسات خنثي يا پاسخهاي عاطفي محدود يا نامتناسب، اضطراب اجتماعي مداوم و بيشازحد، تعبير نادرست از وقايع، مانند احساس اينکه چيزي که در واقع بيضرر است را داراي معناي شخصي ميدانند، طرز تفکر عجيب، غيرعادي يا غيرمعمول، داشتن اعتقادات يا شيوههاي خاص رفتاري، افکار مشکوک و ترديدهاي مداوم در مورد وفاداري ديگران، اعتقاد به قدرتهاي خاص مانند خرافات، برداشت غيرمعمول؛ مانند احساس حضور شخص غايب يا داشتن توهم، لباس پوشيدن به روشهاي عجيب و غريب و سبک گفتاري عجيب و غريب، مانند الگوهاي مبهم يا غيرمعمول گفتار يا تندخواني عجيب و غريب هنگام مکالمات است. افراد مبتلا به اختلال شخصيت اسکيزوتايپال ميتوانند از روشهاي درماني مشابه با درمانهاي اسکيزوفرني استفاده کنند. افراد مبتلا به اين اختلال احتمالا فقط در صورت درخواست دوستان يا اعضاي خانواده ممکن است به متخصص مراجعه کنند، اگر گمان ميکنيد که يک دوست يا يک عضو خانواده ممکن است به اين اختلال مبتلا باشد، ميتوانيد او را با آرامش به ملاقات با يک روانپزشک يا يک متخصص بهداشت روان، دعوت کنيد. علت ايجاد اختلال شخصيت اسکيزوتايپال ناشناخته است، اگرچه ترکيبي از عوامل ژنتيکي و محيطي، بهويژه در اوايل کودکي، ممکن است در بروز اين اختلال نقش داشته باشد.