ديوارنگاره پرحاشيه
ديوارنگاره ميدان وليعصر مجوز شهرداري دارد؟
ديوارنگاره پرحاشيه
70 تا 180 ميليون تومان هزينه هر بار تعويض
هيچکس نميداند اولين بار چه کسي پيشنهاد داد که در ميداني ميان طولانيترين خيابان خاورميانه، جايي که تهران سهم طبقه متوسط ميشود، يک تابلوي عظيم تبليغاتي با ابعاد 1850*4750 سانتيمتر نصب شود که بنرهايش در مناسبتهاي مختلف بارها و بارها به محلي ميان چالش موافقان و مخالفان تبديل شود. چه آن روزي که بنري به مناسبت جامجهاني و هوادارانش بدون تصويري از زنان منتشر شد، چه بنري در پنجشنبه گذشته با عنوان زنان سرزمين من با تصاوير برخي از زنان که به انتشار عکسشان اعتراض داشتند، بنري که عمرش به يک شبانهروز قد نداد. اين تابلوي عظيم که گويا بزرگترين تابلوي تبليغاتي ايران و حتي منطقه محسوب ميشود، به ديوارنگاره ميدان وليعصر شهرت دارد و بهمن ماه ده سال پيش، يعني سال 1391 ساخته شده است. متولي اصلي اين ديوارنگاره سازمان هنري رسانهاي اوج است، در توضيح مختصري که درباره اين تابلوي تبليغاتي روي سايت اين سازمان قرار گرفته، نوشته شده است: «... از ديگر اهميتهاي ديوارنگاره ميدان وليعصر ميتوان بهروز بودن، پيام داشتن و گرافيک خوب اين ديوارنگاره اشاره کرد که اين نکات باعث ايجاد بحث و گفتوگو ميان مردم و کارشناسان شده و دقيقا به همين علت است که آنها ديوارنگاره ميدان وليعصر را يک رسانه مؤثر ميدانند.» محمدجواد حقشناس، رئيس کميسيون فرهنگي و اجتماعي شوراي شهر پيشين تهران ميگويد، اين فضا از سال 91 با درخواست سازمان هنري رسانهاي اوج، در زمان شهرداري محمدباقر قاليباف به اين سازمان واگذار شده است. به گفته حقشناس در سال 91 اين ديوارنگاره مصوبه و مجوزي از سوي شوراي شهر يا شهرداري تهران نداشته است اما: «اينکه بعدها سازمان اوج براي اين ديوارنگاره دنبال مجوز بوده يا خير و اينکه مجوزي صادر شده، اطلاع دقيقي ندارم.»
کدام محتوا، کدام تاييد؟
حاشيههايي که پنجشنبه گذشته با نصب تصاويري از فروغفرخزاد، مهلقا ملاح، توران ميرهادي، سيمين دانشور، پروين اعتصامي، ايران درودي، فاطمه معتمدآريا، مرضيه برومند، نفسيه مرشدزاده، مريم ميرزاخاني و... به وجود آمد، اين سوال را در ذهنها پررنگ کرد که چه کسي درباره محتواي منتشر شده در اين ديوارنگاره تصميم ميگيرد و مجوز و تاييديه آن از کجا ميآيد؟ براساس قوانين شهري محتواي همه تابلوهاي تجاري و فرهنگي پايتخت در کميته تبليغات فرهنگي سازمان زيباسازي شهر تهران بايد تاييد و سپس اجازه اکران پيدا کند، اما ظاهرا اين قانون، شامل حال اين ديوارنگاره نيست. ديوارنگاره «با هم قهرمانيم؛ يک ملت، يک ضربان» در خرداد 1397 که ايران به جامجهاني فوتبال راه يافته بود، به دليل اينکه همه حاضران در تصوير منتشر شده مردان بودند، مورد انتقادات شديد قرار گرفت و جايش را با تصويري ديگر که فقط يک زن در آن حضور داشت، عوض کرد. سوال دومي که دستکم در شبکههاي اجتماعي بعد از ديوارنگاره زنان سرزمين من، بارها تکرار شد به هزينه نصب تصاوير منتشر شده برميگشت. هرچند که عضو پيشين شوراي شهر تهران اطلاع دقيقي از هزينه هربار چاپ و اکران اين ديوارنگاره ندارد اما در سال 1397، محمد ذوقي، مدير روابطعمومي وقت سازمان اوج در گفتوگويي اعلام کرده بود که هزينه طراحي، چاپ و نصب هر ديوارنگاره حدود 4 تا 5 ميليون تومان است. اما با گذشت 4 سال از آن گفتوگو همه چيز تغيير کرده است، صاحب يک شرکت تبليغاتي ميگويد: «بسته به جنس و نوع جوهر به کار رفته، براي هر متر از اين نوع تبليغات حدود 50 تا 150 هزار تومان پرداخت ميشود که براي اين سازه با حدود هزار متر مربع حدود 50 تا 150 ميليون تومان هزينه بنر و چاپ خواهد بود.» او ادامه ميدهد: «حدود 20 الي 30 ميليون تومان هم هزينه نصب اين سازه را بايد محاسبه کنيد که در کل بين 70 تا 180 ميليون تومان هر بار تعويض تبليغات اين ديواره آب ميخورد.» با اين تفاسير چه با مجوز، چه بدون مجوز، طراحان اين ديوارنگاره اگر حق شهروندان را در نظر بگيرند، حتي اگر از زنان سرزمينمان اجازهاي براي انتشار عکسهايشان نميگيرند، بهتر است قبل از همه اين هزينهها محتوا را بيشتر بسنجند.
