يک فعال سياسي اصلاحطلب گفت: درست است که قانون اساسي در سال 58 تصويب شد، اما ببينيد آن زمان وضعيت ارتباطات دنيا چگونه بود. ما اوايل انقلاب دو شبکه داشتيم شبکه يک و دو که به شبکه دو شبکه آموزش هم ميگفتند. اين دو شبکه هم از دو تا يازده شب پخش داشت اما امروز 31 شبکه تلويزيوني داريم. سيد محمود ميرلوحي افزود: اما با کمال تعجب نگاه ميکنيم، با وجود ارتباطات گسترده سراسر دنيا ما هيچ حرکت قابل پيشرفتي در ابن حوزه نکرديم. در اصل 44 که موضوع راديو و تلويزيون مطرح بود نتوانستيم انحصار صدا و سيما را برطرف کنيم. اخبار ما يک خبر مثبت از احزاب اصلاحطلب نميدهد. فقط در زمان انتخابات يک ماه به صورت محدود امکان اظهارنظر براي آنان فراهم ميشود. وي افزود: مشکل خيلي عميق شده و بعضي به اين شکايتها رسيدگي و حتي توجه هم نميکنند. وي تصريح کرد: هر چه هم ميگوييم فضا فرق کرده و از زمان انقلاب چهل سال گذشته و تکنولوژي امروز با چهل سال پيش تغيير کرده است به اين حرفها توجه نميکنند. ميرلوحي در پاسخ به اين سوال که رسالت صدا و سيما در اين اتفاقات چيست و چه راهکاري براي ايجاد رويکرد متفاوت در اين چرخه پيشنهاد ميدهيد، گفت: در هيچ جاي دنيا چنين انحصاري براي رسانه نيست. در شوراي پنجم تهران اصلاحطلبها يک تريبون نداشتند. اين برخورد با شوراها، NGOها درست نيست. به طور مثال همان اتفاقي که اخيرا در شبکه چهار افتاد بايد گسترش پيدا کند و پذيرفتن تغييرات را شروع کنند. کشور متکثر است، افراد متفاوت داريم، موافق و مخالف داريم.