من فقط احمدرضا احمدی هستم

احمدرضا احمدي بيشتر به‌عنوان شاعر شناخته مي‌شود و خودش گفته که براي فرار از افسردگي به سمت نقاشي رفته است. نمايشگاه جديدش هم با همين فلسفه شکل گرفته است. ايسنا نوشت: تلفن را برمي‌دارم و اميدوار هستم که بتوانم اجازه‌ ملاقات با نقاشِ رنگ‌ها را پيدا کنم. اين روزها گفته مي‌شود که يک خط تلفن ثابت دارد و فقط آن را جواب مي‌دهد. تماس مي‌گيرم؛ تلفن را برمي‌دارد و قبل از هر کلامي وقتي او را استاد خطاب مي‌کنم، با فروتني مي‌گويد: «من استاد نيستم. من فقط احمدرضا احمدي هستم!» با وجود اينکه آقايِ احمدي خطاب‌کردن او کمي برايم سخت است، اما با «آقاي احمدي» مکالمه را ادامه مي‌دهم و از او ملاقاتي کوتاه براي مصاحبه درباره نمايشگاه اخيرش را درخواست مي‌کنم. با کلامي که همچنان همراهي هميشگي‌اش با رسانه‌ها را در خود مستتر دارد، با اشاره به حضورش در مراسم افتتاحيه نمايشگاه «لکه‌اي از عمر بر ديوار بود»، چنين مي‌گويد: «آن روز هم به زور خودم را کشاندم و به گالري رفتم. 82 سال سن دارم و نمي‌توانم زياد جابه‌جا شوم. هرچه مي‌خواستم بگويم را در تابلوهايم گفته‌ام.» با اين نگاه، ترجيح مي‌دهم مکالمه را با حال و احوال کوتاهي تمام کنم، اما دوباره به تماشاي به آثاري برگشتم که احمدرضا احمدي براي فرار از افسردگي دست به خلق آنها زده است.