نکاتی درباره سکته مغزی
سکتهمغزي را بايد يک بيماري يا حادثه اورژانسي بسيار جدي ذکر کرد که به منظور آمادگي بيشتر مراکزدرماني، کد 724 يا کد سما (مخفف سکتهمغزي اورژانسي) براي آن تعريف شده است. زندگي شهرنشيني و استرسها، فشارخون بالا و بيماري ديابت، مصرف سيگار، سبک زندگي ناسالم (مصرف فستفوت و عدم تحرک) و خواب نامناسب نيز از جمله فاکتورهاي قابل تغيير در اين بيماري است. در سکتهمغزي علائمي بهنام Fastرا در بيمار مشاهده ميکنيم که شامل ضعف ناگهاني نيمهصورت، ضعف ناگهاني دست يا پا يا عدم توانايي بالابردن هر 2 دست، لکنتزبان و... است. درصورت مشاهده اين علائم بايد سريعا با اورژانس 115 تماس گرفته شود تا بلافاصله و در زمان طلايي (کمتر از چهارونيم ساعت) بيمار به مراکز درماني منتخب منتقل شود و با تجويز داروي مناسب يا روشهاي مختلف جان بيمار نجات يابد. زمان طلايي درمان اين بيماران چهارونيم ساعت است، اما بايد توجه داشت که پس از بروز سکته هر ثانيه 36 هزار و هر دقيقه دو ميليون نورون مغزي در بيمار از بين ميروند که برگشتناپذير هستند. گرچه زمان طلايي چهارونيم ساعت است اما هر دقيقه در شروع درمان و کاهش عوارض ناشي از سکتهمغزي بسيار اهميت دارد. بنابراين هر چه اقدامات درماني لازم زودتر شروع شود شانس موفقيت درمان افزايش مييابد. گاهي در برخي بيماران پس از گذشت 15 دقيقه علائمي نظير: اختلال تکلم و ضعف ناگهاني يکطرفه دست رفع ميشود که به اين حالت TIA يا حمله ايسکميک گذرا ميگويند و به اين معناست که بيمار حمله سکته را رد کرده است. اين شرايط ميتواند نشاندهنده يک سکتهمغزي قريبالوقوع باشد. در صورت مراجعه فرد به مرکزدرماني ميتوان از حمله بعدي که وقوع يک سکته کامل است، جلوگيري کرد. بنابراين فرد مذکور حتما بايد به مرکزدرماني مراجعه کند. در بيمارستانهاي منتخب بيمار سريعا به واحد مراقبت سکتهمغزي يا SCUمنتقل شده و مجموعهاي از اقدامات اورژانسي نظير سيتياسکن، آزمايشات و نوار قلب انجام ميشود. در درمان تا 4 و نيم ساعت براي تزريق داخل وريدي داروي حلکننده لخته فرصت داريم. اما اگر بيمار پس از اين زمان و زير شش ساعت با علائم درگيري شاخههاي بزرگ رگهاي مغزي به مرکزدرماني مراجعه کند نيز ميتوان از روش اينترونشن آنژيوپلاستي مغزي استفاده کرد و با آنژيوگرافي، لخته را خارج کرد. درمان پس از گذشت 6 ساعت از سکتهمغزي کمي پيچيده ميشود. در اين شرايط بايد با استفاده از روشهاي تصويربرداري ميزان آسيب لخته به بافت مغزي مشخص شود و درصورتيکه قسمتي از بافت مغز هنوز زنده است و امکان حيات دارد، از روش ترومبکتومي (آنژيوپلاستي) استفاده کرد.
