آرمان ملی: روز یکشنبـــه با حریق در بیمارستان حضرت رسول تهران بازهم زنگ خطر ساختمانهای ناایمن در تهران و دیگر شهرها بهصدا درآمد. در شرایطی که آتش سوزی در طبقه سوم بیمارستان حضرت رسول(ص) در خیابان ستارخان تهران، تنها موجب دودگرفتی شد که میتوانست ابعاد آن فاجعه بار باشد. آنطور که سید جلال ملکی، سخنگوی سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهر تهران گفته است: «در انتهای راهرو این طبقه که به حیاط مشرف بوده سالن همایشی وجود داشته که در آن صندلی گذاشته بودند. نمای داخلی این واحد با چوب و تخته برای تزیینات داخلی ساخته شده بود و این قسمت کاملا شعلهور بود. دود غلیظی همه بخشها را فراگرفته بود. تعداد زیادی نفرات داخل طبقات بودند و به دلیل اینکه آتش به نمای کامپوزیت سرایت کرده بود، دود به طبقات بالا راه پیدا کرده بود. تخلیه دود نیز انجام شد. خوشبختانه هیچ حادثهای بر اثر آتشسوزی برای بیماران و پرسنل رخ نداده است و بیمارانی هم که در حالت اضطرار از بیمارستان خارج شدند. این در حالی است که سال 96 و با فروریختن پلاسکو که منجر به مرگ 16 آتشنشـــان شد، موج نگرانی در خصوص ناایمنی ساختمانها بالا گرفت. در همان روزها بود که
لیست ساختمانهای ناایمن تهران منتشر شد و در این لیست ساختمان شهرداری منطقه یک نیز جز این ساختمانهای پرخطر بهحساب میآمد.
فقط تکرار
بعــد از حادثه متروپل، موج جدیــدی از نگــــرانی، ایمنی ساختمانها این بار نه فقط در آبادان، که در تمام کشور شکل گرفت. در تهران نیز بعد از این حادثه در صحن شورای شهر، اولین بار مهدی عباسی، رئیس کمیسیون شهرسازی و معماری، گفت که لیست ساختمانهای ناایمن تهران را منتشر کنید تا مردم خودشان انتخاب کنند که پا به مکانهای ناایمن بگذارند یا نه. مهدی چمران، رئیس شورای شهر تهران نیز در جمع خبرنگاران گفت که البته من موافق انتشار این ساختمانهای ناایمن هستم چرا که مردم باید بدانند این ساختمـــانها چه ساختمانهایی هستند؛ اما اینکه در این ساختمانها همه موارد ایمنی بررسی شده است یا نه موضوعی است که باید بررسی بیشتری روی آن انجام شود و تصور میکنم شهردار تهران نیز همین نظر را دارد.»
330 هــــزار ساختمان پرخطر در تهران
مهدی بابایی، رئیس کمیته ایمنی شورای شهر تهران با اشاره به اینکه این کمیته، جلسات مستمر با کمیته ایمنی آتشنشانی و دستگاههای متولی داشته است، گفت: «330 هـــزار ساختمان در تهران شناسایی شدهاند؛ اما 129 تا از آنها به دلیل اینکه در محلهای پر تردد مثل پاساژها هستند جزء ساختمانهای بسیار خطرناک به حساب میآیند. آتشنشانی به مالکــــان این ساختمانها، اخطارهای لازم را داده و دستورالعملهای ایمنی را نیز ارسال کرده است. با این وجود، معاون دادستان در تعامل با قوه قضائیه، در هفته به 3 پرونده ساختمانهای ناایمن رسیدگی میکند. در این راستا از مالکان خواسته میشود تا در دادستانی، اخطاریه به آنها داده شود. در نهایت دادستانی، برای رفع ناایمنی ساختمان مهلت تعیین میکند.»
چرا اقدامی نمیشود؟
قدرت اله محمدی، مدیرعامل سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهر تهران، در جلسه شورای شهر 24 خردادماه، گفت که لیست ساختمانهای ناایمن را منتشر میکنیم و با جان مردم معامله نخواهیم کرد. با این وجود او در آخرین اظهاراتش گفته است: «انتشار اسامی ساختمانهای ناایمن پرخطر از برنامههای اصلی ما نیست بلکه آنچه برای ما مهم است و اولویت دارد این است که باید از این ساختمانها رفع خطر شود.» حال سوال اینجاست، اگر لیستی که چند سال پیش اعلام شده بود با ساختمانهای ناایمنی که این روزها راجع به آن صحبت میشود، تفاوتی ندارد، چرا اینقدر حرفهای ضد و نقیض از اعلام شدن یا نشدن لیست ساختمانهای ناایمن زده میشود و اقدامی عملی در این خصوص دیده نمیشود؟