پژوهش، پایه و مبنای فیلمسازی است

پوران درخشنده اظهارکرد: فيلم سينمايي «هيس پسرها گريه نمي‌کنند» درباره پسرها و آسيب‌هايي‌ است که در دوران کودکي با آن روبه‌رو هستند و اينکه چگونه استمرار اين آسيب‌هاي روان‌شناختي که در گذشته رخ داده، به دنياي زندگي‌شان در زمان حال بازمي‌گردد و در يک‌ کلام اين فيلم روايت زندگي قرباني‌هاي مذکر است. اين کارگردان در گفت‌وگو با «ايرنا» در توضيح اينکه اين روزها مشغول چکاري است، بيان کرد: اين روزها مشغول جلوبردن کارهاي فيلم سينمايي «هيس پسرها گريه نمي‌کنند»، هستم که اصلاحات فيلمنامه‌اش را انجام داده‌ام و در مرحله پيش‌توليد هستيم. وي افزود: پيش‌توليد اين فيلم قرار بود تا آذرماه 1399 به پايان برسد و وارد مرحله توليد شود اما به‌دليل شيوع کرونا و مشکل سرمايه، اين تاريخ به تعويق افتاد. درخشنده با اشاره به زماني‌که براي تحقيق و نوشتن فيلمنامه اين فيلم صرف شده است، اظهارکرد: چندسال براي اين فيلم پژوهش شده است؛ پژوهش‌هاي اجتماعي، کتابخانه‌اي و ميداني که طيف گسترده‌اي از مطالعات را دربرگرفته است. نويسنده و کارگردان فيلم سينمايي «شمعي در باد» (1382) در پاسخ به اين پرسش که آيا ساخت يک فيلم با چنين موضوعي، براي جامعه ما حائز اهميت است، يادآور شد: صددرصد. چرا که اولين‌باري است که درباره پسربچه‌ها و بحث‌هاي روان‌شناسي و زندگي خانوادگي و اجتماعي آنان صحبت مي‌کنيم. وي تاکيدکرد: انجام اين پژوهش لازم بود چرا که نياز جامعه است.

کارگردان فيلم سينمايي «بچه‌هاي ابدي» (1385) در تاييد اين گزاره که به‌نظر مي‌رسد نسل زنان هم‌دوره «درخشنده» (فيلمسازاني چون رخشان بني‌اعتماد، تهمينه ميلاني و...) حساسيت و هدفمندي مشخصي را در مشي فيلمسازي خود ملحوظ نظر داشته‌اند، گفت: بله اين حساسيت در اکثر کارها وجود داشته است. خانم‌ها اصولا ظريف نگاه مي‌کنند و روي بسياري از مسائل دقت دارند چرا که فضايي که در کنارش در خانواده رشد مي‌کنند و جلو مي‌آيند حساسيت‌هاي متفاوتي را به آنان القا مي‌کند. در نتيجه نگاه ظريف و حساسي به مسائل دارند. وي افزود: با چنين پيشينه و رويکردي طبيعتا آنان سعي مي‌کنند که دنبال هرآنچه تاثيرگذار است بروند که نقطه اشکال کار کجاست. کارگردان فيلم سينمايي «عشق بدون مرز» (1377) در پاسخ به اين پرسش که چرا در يکي دو دهه اخير از تعداد فيلم‌هاي هدفمند کاسته شده و بيشتر تمرکز به سمت فروش فيلم‌ها رفته است، توضيح داد: مسائل متعددي در اين موضوع دخيل است؛ شايد يکي از اين مسائل بي‌توجهي به موضوعاتي باشد که مهم است به آنان پرداخته شود و به‌جاي آن رفتن به سمت کارهايي که سهل و آسان مي‌تواند جواب بدهد و گيشه را داشته باشد، تمرکز يافته اشت؛ در حقيقت نگاه‌نکردن به دنياي پيرامونمان و اينکه چه مشکلاتي وجود دارد و چه مسائلي هست، مشکلي جدي است. درخشنده تصريح کرد: درست است که سينما سرگرمي است اما در کنارش بايد حرفي براي گفتن داشته باشد. متاسفانه امروز کمتر به اين مسائل و دغدغه‌ها مي‌پردازيم و مي‌بينم که فيلم‌ها ساخته مي‌شوند تا صرفا ساخته شوند اما دغدغه‌مند نيستند. کارگردان فيلم سينمايي «زير سقف دودي» (1395) ادامه داد: در حال حاضر فضاي کار سخت شده و هزينه کار بالا رفته است و شرايط فيلمسازي اساسا مساعد نيست. من چيزي حدود شش سال براي توليد هر کاري زحمت مي‌کشم چنانچه از آخرين فيلمم «زير سقف دودي» تا به امروز 6 سال گذشته است. اين کارگردان باسابقه در توضيح اينکه چگونه از ابتدا پژوهش را به‌عنوان پايه و مبنايي از فيلم‌هاي داستاني‌اش درظر گرفته است، اضافه کرد: دليلش اين است که من از مستندسازي به سينما آمده‌ام.