در سوگ او که «آرمان ملی» اش صدای ملت بود
او نيز گذشت از اين گذرگاه
وآن کيست که نگذرد از اين راه
سوگمندانه قلم را در سوگ ِ سترگ ِ اهل قلمي اميدوار ،که آرمانش ملي بود و چراغ گفتمانِ اصلاح طلبي را در تندبادهاي وزان اميد سوز، روشن نگهداشته بود، مي گريانم. حسين عبداللهي عزيز، در دوران سختي صبورانه و مسئولانه، «آرمانِ ملي» را به صداي رساي ملت تبديل کرد، تا منافع و مصالح ملي، در کشاکش صداها ، محو نگردد. «آرمان ملي» اش، معطوف به منافع و مصالح ملي بود و تا لحظات آخر عمر شريف و کوتاهش، بر آن آرمان ماند.
او در ساحتي که آن را با زمينِ پر از مين مقايسه مي کردند، براي آينده و فردايي بهتر براي ايران ِ عزيز، سياست ورزي مصلحانه را شجاعانه برگزيد در تقويت ِ جامعه ي مدني، نقشي اساسي بازي کرد. وا اسفا که عمر کوتاهش، ترجمانِ ناکاميابي هاي پياپي اصلاح جويي در تاريخ معاصر ايران بود.
ياد و خاطره اش در تاريخ روزنامه نگاري و روشنگري در ايرانِ عزيز، به بلنداي آرمانهاي ملي ايرانيان ، ماندگار خواهد ماند؛ که «آرمانِ ملي» اش ، توسعه و اعتلاي ايران بود.
