ارتباط تيم مذاکره با رسانه‌ها

مذاکرات وين در ابهام به سر مي‌برد؛ نه مشخص است نتيجه نهاييِ آن چه زماني حاصل مي‌شود و نه معلوم است جزئيات توافق احتمالي چيست. اما چرا تيم مذاکره‌کننده تمايلي به ارائه اطلاعات به رسانه‌ها ندارد؟ بايد به اين موضوع از چندزاويه نگاه کرد. مسأله مهمي که هميشه در حوزه سياست خارجي وجود دارد، آن است که نمي‌شود همه تصميم‌ها را علني اعلام کرد و اين موضوع منافاتي با مردم‌سالاري هم ندارد و يک حکومت مي‌تواند به صورت دموکراتيک اداره شود اما در عين حال همه تصميم‌هايش را اعلام نکند؛ به‌ويژه در مسائل امنيتي و ديپلماتيک. فرض کنيم اگر قرار بود همه جزئيات مذاکرات گفته مي‌شد، عملا بر روند مذاکرات تأثير مي‌گذاشت و ابتکار عمل را از طرفين مي‌گرفت اما مرز اين ملاحظات امنيتي کجاست؟ تفاسير زيادي وجود دارد. از زماني که پرونده هسته‌اي ايران مطرح شد، فرازونشيب‌هاي زيادي را شاهد بوديم. درست است که بسياري از اخبار مذاکرات نبايد رسانه‌اي شود اما اين به معناي قطع ارتباط تيم مذاکره‌کننده با رسانه‌ها نيست. ببينيد در آمريکا هم خبر ويژه‌اي از جزئيات مذاکرات بيرون نيامده اما تيم آمريکايي‌ ارتباط خود را با رسانه‌ها حفظ کرده است و کاملا جريان‌سازي فکري مي‌کنند و خط مي‌دهند. در واقع آنها خط را براي رسانه‌ها ايجاد مي‌کنند و رسانه‌ها با خطي که گرفته‌اند جلو مي‌روند تا افکار عمومي را متأثر از خود کنند. وقتي خطي که براي مثال آمريکا در رسانه‌ها راه مي‌اندازد، فراگير مي‌شود، قدرت چانه‌زني اين کشور بالا مي‌رود. چنين حالتي به معني رسانه‌اي ‌کردن اخبار مذاکرات نيست، بلکه در ارتباطِ ميان تيم مذاکره‌کننده و رسانه‌ها خط‌هاي فکري ايجاد مي‌شود. متأسفانه تيم مذاکره‌کننده کنوني منتشرنکردن اخبار را به مثابه قطع ارتباط با رسانه‌ها تلقي کرده‌اند و نتيجه‌اش هميني است که مي‌بينيم؛ نداشتن امکان جريان‌سازي رسانه‌اي از سوي تيم مذاکره ايراني. ارتباط با رسانه‌ها به معني بيرون‌دادن اخبار مذاکرات نيست. اکنون شکل و شيوه کار رسانه‌ها خيلي متفاوت شده است. اکنون هر کدام از اين شبکه‌هاي اجتماعي مانند توئيتر، اينستاگرام و فيس‌بوک نقش يک رسانه را ايفا مي‌کنند. بايد از اين ظرفيت‌ها استفاده کرد تا افکار عمومي را به دست گرفت. تيم مذاکره‌کننده مي‌توانند خط بدهند که رسانه‌ها در داخل روي چه محوري مانور دهند تا در فضاي مجازي هم همان خط و مشي پر شود. برداشت شخصي من اين است که مذاکرات به نتيجه مي‌رسد زيرا هر دو طرف به توافق نياز دارند؛ هرچند حصول اين توافق از آن زماني که پيش‌بيني مي‌شد، ديرتر به وقوع مي‌پيوندد.»