رادیو برای ما حاوی خاطرات نوستالژیک است
رسول نجفيــان با اشاره به کودکيهاي خـــود از خاطرات چگونگي تهيه راديــو در منزل و گوش سپردن به آن سخن گفت. اين هنرمند و پيشکسوت بازيگري که در عرصه راديويي نيز سالها فعاليت داشته است همزمان با نزديکشدن روز راديو در چهارم ارديبهشت بيان کرد: راديو رسانه خاطرهساز مردم ايران است و هرکس به اندازه سهم خودش از آن خاطرههاي زيبايي را بههمراه دارد. بهخصوص اينکه اين رسانه براي همه ما بچههاي گذشته که در يک خانه زندگي ميکرديم بسيار دلنشين است. وي با اشاره به خاطرات طلايي ايام گذشته با راديو بيان کرد: يادم ميآيد در زمان گذشته ما در کوچه مهران ميدان مخبرالدولـــه فعلي که هنوز هم اين کوچه وجود دارد، زندگي ميکرديم. در آن زمان که دسترسيها محدودتر بود با همسايهها پاي برنامههاي راديو مينشستيم و از شنيدن آن لذت ميبرديم. بعدها نيز که از آن خانه جابهجا شديم و بهجاي ديگري که برق داشت نقل مکان کرديم. پدرم با سختي زياد پولي جمع ميکرد و يک راديو دست دوم برقي گرفت. در آن زمان راديو داستانهاي شب و «لالايي کن مرغک» را پخش ميکرد که ما با تمام وجود شونده آنها بوديم. گوينده راديو پيام در خصوص تفاوتهاي ميان تلويزيون و راديو گفت: فرق راديو با تلويزيون در جلوههاي بصري، طراحي صحنه و دکور است اما رويکرد برنامهسازي در راديو اينگونه نيست زيرا اساسا اين رسانه يک مجموعه فاخر و ذهنساز است. مثلا در راديو مخاطب را ميتوانيم در قالب نمايشنامه يا متن با حرکت در بيابان همراه کنيم، قدم ميزنيم، در کالسکه سوارش کنيم يا در قطار باشد. همه اين رويدادها در ذهنيت مجسم ميشود که ميتوان آن را توسعه داد. نجفيان که در برنامههــاي مختلف موسيقايـي و شعر و ادب راديو حضور داشتــه است درباره ظرفيتهاي اين رسانه اظهارکرد: در راديو افراد با ذهنيت خود تصوير ميسازنــد. مسلما با اين روند راديو، خلاقيت در تمام ارزشها، زيبايي و تربيت ذهني بچهها بهخصوص در شنيدن و هنر سمعي را بيش از هر ابــزاري قوي ميکند. قدرت تخيل را بال ميدهد و آنرا به شدت قوي ميکند.
اين گوينده و مجري برنامهها در پايان سخنانش اظهار کرد: راديو براي ما همواره حاوي خاطرات نوستالژيک است. به طوري که مثل عطــري بسيار خوش رايحه در مشام شما ميپيچد و جريان خون پر انرژي در مغز شما جاري ميشود. زيرا انسان را به ياد گذشته و خاطرات زيبا مياندازد. ما هر وقت ميخواهيم به آرامي بخوابيم حالتي ميگيريم که انگار در رحم مادر قرار داريم و خودمان را پناه ميدهيم و گويي راديو هم چنين فضايي دارد.
