طرح بدنام و امیدکُش

دولت در ابتدای کارش از شماری چهره‌های منتقد درخواست ارائۀ پیشنهاد به منظور بهبود شرایط جامعه و امیدآفرینی نسبت به آیندۀ کشور کرد. پنداری این درخواست به منظور اطلاع از نظر منتقدان و حرکت در جهت عکس آن صورت گرفته است! تمامی منتقدان به دولت توصیه کردند که در مقابل طرحِ بدنامِ موسوم به صیانت.... موضع‌گیری کند و خواستار خارج شدن آن از دستور کار مجلس شود. دولت اما به‌رغم اصرارش بر عدم وجود برنامه‌ای برای محدودیت اینترنت، عملاً در مقابل طرح مجلس سکوت کرده و مجلس هم با وجود توصیۀ عموم کارشناسان و حساسیت عمومِ مردم، گام به گام طرح خود را پیش می‌برد. این طرح هر چه باشد و نباشد، در افکار عمومی به شدت بدنام شده و مورد حساسیت شدید جامعه است. با این حساب، حداقلِ تدبیر و درایت، به لغو و ابطال آن حکم می‌کند. اصرار بر تصویب این طرح از یک طرف، لجاجت در برابر مردم و از طرف دیگر خودزنی تبلیغاتی است؛ حتی اگر اجرای طرح تغییری معنادار در شرایط کنونی اینترنت در کشور پدید نیاورد. واقعاً در این نوع کارهای زیانبار و امیدکُش هم لذتی نهفته است که عده‌ای سخت به آن چسبیده‌اند؟