گفت‌وگوی نیابتی به صلاح نیست

در روزهای اخیر و در بحبوحه دور هشتم مذاکرات وین، انتشار هدفمند عکس اولیانوف و رابرت مالی نمایندگان روسیه و آمریکا در مذاکرات وين پیام بدی برای سیاست خارجی ایران دارد. متاسفانه روس‌‌ها به نظر می‌رسد که خود را قیم ایران می‌دانند و طرف مذاکره آمریکا در وین و سخنگوی ایران جا انداخته‌اند. مشخصا تاریخ چهل ساله اخیر ایران بدون درک تاثیرگذاری روس‌ها قابل تحلیل نیست. موج غرب ستیزی و عداوت نسبت به آمریکا و تصفیه تکنوکرات‌های وطن‌دوست و ملی‌گرا و بدنام کردن آن‌ها تحت عنوان لیبرال و از رده خارج کردن آن‌ها تحت حمایت و کمک روس‌ها بوده است. روس‌‌ها مانند صهیونیست‌ها همیشه از تیرگی روابط ایران و آمریکا خرسند و بهره‌ور بوده‌اند. اگر کسی بخواهد به عمق خباثت روس‌‌ها پی ببرد مصاحبه جاگاریان سفیر روسیه در تهران را پس از امضای برجام بخواند. او در آنجا می‌گوید ما این همه در کنار ایران بوده‌ایم اما پس از برجام ما را فراموش کرده‌اید و سراغ شرکت بوئینگ رفته‌اید و با آن قرارداد بسته‌اید و همکاری تجاری با کشورهای غربی را به همکاری اقتصادی با روسیه ترجیح داده‌اید. پس شرکت‌های روسی چه می‌شوند و می‌داند که هواپیماهای ساخت کشور‌ش چقدر از مسافران ایرانی کشته‌اند. او می‌داند کشورش جز در تولید چند قلم هواپیمای جنگی که تاکنون به ما نفروخته‌اند و سامانه موشکی هیچ مزیتی بر غربی‌ها در هیچ صنعتی ندارد و با این حال فکر می‌کند ایران باید چون زیردستی فرمانبر برای روسیه باشد و همکاری با روسیه را به همگان ترجیح دهد در حالی که این امر هیچ سودی برای ایران نخواهد داشت. تفویض اختیارات به روس‌ها و حرف شنوی‌های جاهلانه از روس‌ها نه با حکمت نسبتی دارد نه با عزت و نه با مصلحت. مذاکره مستقیم با آمریکا هم حکیمانه است و هم عزتمندانه و هم به مصلحت. بالاخره باید انگاره‌های تیره را روزی به کناری نهاد تا از شر تحریم‌ها رها شد وگرنه لغو تحریم‌ها به صورت رسمی تا زمانی که تصورات و انگاره‌ها تغییر نکند دردی را دوا نخواهد کرد. ایران باید این مسیر را طی کند و نباید از طرف‌های دیگر هراس داشته باشد زیرا می‌خواهد منافع مردم خود را تامین کند و در این مسیر نباید از هیچ اتفاقی ترسید. چه بسا سپردن وظیفه به‌دست آوردن منافع کشور به بیگانگان برای ما ضررهای غیر قابل جبرانی داشته باشد که اگر خودمان در این عرصه قدم بگذاریم، این ضررها بر کشور تحمیل نشود و بتوانیم حتی امتیازهای بیشتری از طرف‌های غربی بگیریم. مشخصا همچنان فرصت برای ورود به این عرصه وجود دارد و نباید تعلل کرد. امروز سیاست خارجی ایران نیاز به پیمایش مسیر مستقیم و مذاکره مستقیم دارد.