بیم و امیدها در مذاکرات هسته‌ای

ادامه از صفحه اول/ خود در مذاکرات قرار گیرد. اگر به صحنه مذاکرات وین برگردیم، در دوره هشتم فقط شاهد یک جلسه یک ساعته بودیم و از روز بعد بحث و بررسی بر روی پرانتزهای پیشنهادی ایران به‌مدت دو روز شروع گردید. اعضاء 1+5 احساس دارند ایران در حال وقت کشی است ولی با علاقمندی مذاکرات را دنبال می‌کنند شاید به نتیجه برسد. انریکو مورا گفته اگر هفته آینده وقت باشد جلسه دیگری برگزار می‌شود. روسیه و چین هم ابراز امیدواری کرده اند مذاکرات در ماه ژانویه به نتیجه برسد چون پس از آن مذاکرات دیگری متصور نیست. اما گفته شده در دیدگاه آمریکا، ایران ظرف چند هفته آینده به نقطه بی‌بازگشت در پیشرفت هسته‌ای می‌رسد و دیگر مذاکره برای بازگشت به برجام ضرورتی ندارد. به‌عبارت دیگر آیا کشورهای غربی و شاید با چین و روسیه به‌دنبال سازو کار تنبیهی بعد از این مرحله هستند تا با تحریم های سخت تر و فشارهای بیشتر سیاسی اقتصادی بین المللی، ایران را زمین گیر نمایند؟ اگر ایران در این راستا گام برمی‌دارد و به موثر بودن گام‌های خود در کوتاه مدت اطمینان دارد و تحلیل غربی‌ها منطبق بر واقعیت است، این کش و واکش در مذاکرات وین قابل فهم است.اما اگر تحلیل غرب دور از واقعیت است، ایران در یک بازی خود باخته پیش می‌رود که جدای از خطر درگیری ناخواسته نظامی، همین مقدار کم تعاملات اقتصادی تجاری با جهان هم از دست خواهد داد که از دست دادن نقش منطقه‌ای و برعکس ترغیب همسایگان دور و نزدیک برای نقش‌آفرینی در ایران هم به‌دنبال آن خواهد بود.