اشتباهات مدیریتی در فوتبال

روند مدیریتی سال‌های اخیر در فوتبال ایـــران به‌جایــی رسیده که AFC با اختیارات قانونی خود تصمیم به حذف دو باشگاه مطرح کشورمان را دارد. تردیدی نیست مشکلاتی که امروز گریبان مهم‌ترین باشگاه‌های ایران را گرفته اتفاقاتی نبوده که در چند ماه گذشته رخ دهد و چندین سال است مسیری بدتری را پشت‌سر می‌گذرانیم. سوءمدیریت باعث شد تا نقشه‌هایی که رقبای ایران در غرب آسیا کشیده بودند به نتیجه مطلوبی برای خودشان منجر شود و حالا پرسپولیس و استقلال در آستانه حذف از مهم‌ترین مسابقات باشگاهی آسیا هستند، چون راه‌حلی برای این مشکلات نداشتیم. از کادرهای مدیریتی باشگاه‌های پرسپولیس و استقلال گرفته تا مدیران سازمان لیگ، فدراسیون فوتبال و وزارت ورزش و جوانان کارهایی که باعث حل مشکلات می‌شد را نتوانستند حل کنند. چندین سال است بحث دریافت مجوز حرفه‌ای باشگاه‌های ایرانی به میان می‌آید و در آخرین لحظه مشکل حل می‌شود. چطور ممکن است این موضوع به فکر مدیران خطور نکند تا برای حل مشکلات گام برندارند. چگونه به نشانه‌هایی که خطر حذف را به‌وضوح نشان می‌داد اصلا توجهی نکردیم و تن به خواسته‌هایی دادیم که امروز داستان حذف قطعی واقعی‌تر از همیشه است. چرا حاضر شدیم در ورزشگاه بدون تماشاگر به مصاف حریفان خود در لیگ‌قهرمانان آسیا برویم؟ مگر حق طبیعی یک باشگاه استفاده از تماشاگر نیست. بهانه‌هایی آورده شد و مدیرانی نداشتیم تا با استدلال‌های منطقی و معقول از حق باشگاه‌های داخلی دفاع کنند. وقتی اجازه دادیم از نعمت حضور تماشاگران محروم شویم در گام بعدی کنفدراسیون فوتبال آسیا پا را فراتر گذاشت و این بار محرومیت از امتیاز میزبانی را برای باشگاه‌های ایرانی لحاظ کرد. چندین سال کارشناسان راهکارهای متعددی را به نماینده‌های ایران در AFC دادند تا با موضوع بازی‌های تیم‌های کشورمان با حریفان عربستانی در زمین ثالث مقابله شود اما به‌جای آنکه این راهکارها عملی شود شاهد آن بودیم در دیدارهایی که اسم میزبان روی نام تیم ایرانی خورده بود طرفداران نمایندگان عربستان بیشتر بودند و تیم‌های کشورمان بیشتر شبیه میزبان بودند. گام بعدی گرفتن امتیاز میزبانی بود. با بهانه‌هایی کاملا معمولی و نمایندگان ایران در زمین‌هایی بازی کردند که کیفیت پایین‌تری نسبت به ورزشگاه‌های آزادی، نقش‌جهان و... ایران داشت. افرادی که داشتند از حق ایران دفاع می‌کردند روابط را بر ضوابط ترجیح داده بودند و اگر غیر از این بود نباید سیر نزولی را پشت‌سر می‌گذاشتیم. وزارت ورزش‌وجوانان مدیرانی را برای پرسپولیس و استقلال انتخاب کرد که تنها هنرشان افزایش بدهی برای این دو باشگاه بود. آنها به‌جای آنکه به‌دنبال رفع دردسرهای مالی باشند اشتباهات مدیران قبلی را در انعقاد قرارداد با بازیکنان و مربیان داخلی و خارجی تکرار کردند و حجم بدهی‌ها را مضاعف کردند. بارها از عدم پرداخت مربیان و بازیکنان خارجی زخم خوردیم، پنجره‌های نقل‌وانتقالاتی بسته شد اما درس نگرفتیم. هشدارهای شفافی به باشگاه‌های ما داده شد اما مدیران فقط به‌دنبال آن بودند فرار موقتی از مشکلات داشته باشند و اصلا بلد نبودند پس از رفع مشکلی، به‌دنبال ایجاد مشکل تازه‌تری نباشند. بارها با احکام فیفا جریمه شدیم و شکایت به دادگاه بین‌المللی حکمیت ورزش CAS در دستور کار قرار گرفت تا مدیرعامل بعدی جریمه را پرداخت کند و هزینه بالای شکایت به CAS را به سایر هزینه‌های باشگاه اضافه شود.