سرهم‌بندی یا رتبه‌بندی، مسأله این است!

قصه پر غصه رتبه‌بندی معلمان ابتدا در دولت نخست حسن روحانی بر سر زبان‌ها افتاد و به محلی برای سبد رأی شیخ تکنوکرات در۲۹اردیبهشت۹۶بدل شد. اتفاقا همین قضیه باعث شد مجدد معلمان حول این محور رأی بالای خویش را به صندوق‌های اخذ رأی کسی بریزند که در دولت نخست تدبیر و امیدش سند راهبردی برجام را امضاء کرده بود و همزمان چرخ اقتصاد و چرخ صنعت هسته‌ای را به‌زعم خود به حرکت و چرخش واداشته بود. اما به یکباره در سوم نوامبر۲۰۱۷در آمریکا جمهوریخواهان به سرکردگی دونالد ترامپ کلید کاخ سفید را تصاحب کردند و از همان ابتدای ورود به کاخ سفید مخالفت‌های پنهان و آشکار خود را با سند بین‌المللی برجام با دوستان گرمابه و گلستان و از جمله رژیم منحوس و پلید اشغالگر قدس مطرح می‌کردند و سرانجام در۱۸اردیبهشت۹۷به زیر میز برجام زدند و ترامپ امضای دولت آمریکا را پس گرفت و آن را ملغی اعلام کرد. در انتخابات ۲۸خرداد هم تکنوکرات‌ها جای خود را به دولت مستقل سیزدهم به سکانداری سید ابراهیم رئیسی واگذار کردند. او با وعده شفاف سازی و کارآمدی کار خود را شروع کرد و حالا با ورود به دوره دوم صد روزه خویش طرح رتبه بندی معلمان را با فراز و نشیب‌های زیاد و معطل مانده در دولت‌های دهم، یازدهم و دوازدهم بالأخره به نتیجه و سامان رساند. چندی پیش این طرح چالش‌زا و پر حرف و حدیث سرانجام در بهارستان به ایستگاه پایانی خویش رسید و بوسیله نمایندگان مجلس یازدهم رأی آورد و تصویب شد اما از فردای روز تصویب باز بگو مگوهای زیادی میان معلمان صورت گرفت و خیلی از معلمان به نشانه اعتراض در استان‌های مختلف در اعتراض‌ها کماکان شرکت می‌کنند و به این رتبه بندی نقدهای جدی و اساسی دارند. حالا جامعه را انگشت به دهان گذاشته‌اند که آن همه که در کلاس‌های انشاء در ادوار مختلف آموزگاران به دانش‌آموزان، این نوباوگان و نسل آینده اجتماع، می‌گفتند بنویسید علم بهتر است یا ثروت؟! باید قبول کرد مسائل اقتصادی و معیشتی معلمان را نمی‌توان به این قضیه گره زد و در قاطبه نقاط جهان معلمان از رفاه و وضعیت اقتصادی خوبی برخوردارند و باید این مسأله که چالش اصلی و معیشتی و رفاهی معلمان است برای همیشه به سامان رسیده و مرتفع شود. قریب ده سال است که بحث اجرای رتبه‌بندی معلمان مطرح است وگاه بودجه‌های مختصری هم برای آن در نظر گرفته می‌شد اما خبری از اجرا نبود اما امسال که دولت دوازدهم عزم رفتن داشت لایحه کم مایه‌ای به مجلس فرستاد تا کار ناتمام را به عهده دولت سیزدهم بگذارد دراین میان رئیس‌جمهور محترم هم درایام تبلیغات انتخاباتی قول‌هایی به معلمان داد ودر عمل هم با موافقت با ۲۵ همت به عهد خود وفا کرد. اما هیات رئیسه محترم مجلس که شعار عمل گرایی ومدیریت جهادی می‌دهند سه ماه از موعد اجرای لایحه می‌گذرد هنوز آن را تصویب نکرد و به همین خاطر هر روز اخبار ضد ونقیض از نحوه تصویب واجرای آن در رسانه‌ها منتشر می‌شد وروح و روان خسته از تبعیض معلمان را بیشتر می‌آزرد. معلمی که برای کار سخت آموزشی نیاز به آرامش وتمرکز دارد این چنین پریشان ودغدغه مند شده است. اگر می‌خواهیم در کشور توسعه همه جانبه علمی، فرهنگی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و تکنولوژیکی داشته باشیم صرفا وصرفا راه ومسیر آن از آموزش وپرورش است. پس بیایید صادقانه وعمل‌گرایانه و به‌دور از شعارزدگی به آموزش وپرورش بها بدهیم وبه زعم همه کارشناسان محور توسعه، نیروی انسانی هر کشوری است و در این میان نقش معلم تحصیل‌کرده و ماهر و متخصص دراین زمینه بی‌بدیل است. لذا معلمان در سراسر کشور چشم انتظار مجلس انقلابی درخصوص تصویب لایحه رتبه بندی به‌نحو شایسته و بایسته بودند تا حداقل گامی در جهت تامین معیشت و مقام و منزلت معلم بر داشته باشند ولی سرانجام با سرهم‌بندی چند بند مهم و اصلی رتبه‌بندی ناقصی در بهارستان و مجلس یازدهم در صحن به تصویب رسید که خواسته به حق معلمان را نه تنها برآورده نکرده است بلکه آینده آن را با ابهامات بسیاری مواجه ساخته است.