نکاتی در مورد «تشنج»

تشنج یا حمله غش شامل انقباضات غیرارادی تعداد زیادی از عضلات بدن است که هنگام بروز آن باید نکاتی را رعایت کنیم. بعد از تشنج یکسری فعالیت‌های الکتریکی انفجاری در مغز به‌وقوع می‌پیوندند. انواع مختلفی از تشنج‌ها وجود دارند‌ که علائم هر یک به محل وقوع آنها در مغز بستگی دارد. تشنج 2 نوع بزرگ و کوچک دارد و شامل 3 مرحله پیش از حمله، حمله و بهبودی است. در مرحله پیش از حمله، برخی افراد از وقوع حمله به‌صورت دیدن خطوط زیگزاگ، استشمام بوی خاص، سردرد، تهوع و علائم غیراختصاصی دیگر آگاه می‌شوند. در مرحله حمله، بدن سفت‌شده و فرد ناگهان روی زمین می‌افتد و اندام‌ها شروع به حرکات شدید کرده و احتمال دفع بی‌اختیار ادرار و مدفوع و خروج کف از دهان فرد خارج می‌شود. در مرحله بهبودی، هوشیاری بازگشته و ممکن است فرد از روند تشنجات خود اطلاعی نداشته باشد و معمولا بیمار دچار خستگی، خواب‌آلودگی و ضعف و گاهی احتمال فلج موقت بعضی اندام‌ها می‌شود. در این نوع صرع، فرد ناخودآگاه برای مدت چند ثانیه به نقطه‌ای خیره و مات شده و ممکن است یک حرکت غیرارادی دست، پا و یکسری حرکات اتوماتیک و تکراری داشته باشد. در طی این مدت، آگاهی شخص نسبت به محیط کاهش یا از بین می‌رود. توصیه می‌شود در چنین شرایطی از ضربات ناشی از افتادن و سقوط فرد مصروع جلوگیری کنید. به‌دنبال کارت یا پلاک پزشکی بیماری‌های خاص در گردن یا دست بیمار باشید. زیرسر مصدوم یک جسم نرم بگذارید. لباس‌های تنگ به‌ویژه در اطراف گردن او را شل و آزاد کنید. برای بهبودی وضع تنفس در صورت امکان، بیمار را به پهلو بخوابانید. در هنگام به‌هوش آمدن بیمار به او آرامش روانی دهید. به‌عنوان کسی که ناظر تشنج بوده مشاهدات شما می‌تواند به تصمیم پزشک جهت انتخاب درمان مناسب کمک کند؛ لذا سعی کنید در حین برخورد با بیماران تشنجی به‌خاطر داشته باشید که نحوه حرکات بدن فرد بیمار حین تشنج، مدت زمان تشنج، نحوه رفتار و حرکات بیمار پیش از آغاز تشنج چگونه است. اگر تشنج بیش از ۵ دقیقه ادامه یابد و هم‌چنین بیمار باردار باشد، بیمار دچار تب شود و تشنج پس از آسیب‌دیدگی سر ایجاد شود با حفظ خونسردی بلافاصله با اورژانس تماس بگیرید.