ادامه از صفحه 5 / همان بخش مسابقه. البته گفتوگوها هم خوب است. اما درمورد گفتوگوها باید این نکته را در نظر بگیریم که مخاطبان آدمهای معروف و سلبریتیها زمانی برای آنکه بدانند فلان چهره محبوبشان چه میکند و چه عقایدی دارد و... پای تلویزیون مینشستند و یا در نهایت با خواندن جراید آنها را دنبال میکردند. اما این روزها با رسانههای متعددی که وجود دارد، مردم از ریزهکاریها و جزئیات هنرمندان با خبرند و لحظهای نیست که آنها را دنبال نکنند. برای همین شاید گفتوگوهای امروز با هنرمندان برای آنکه چیز جدیدی را بتوانید از آن در بیاورید خیلی سخت باشد. از سویی هنرمندان آن چیزی که در فضایمجازی میتوانند به اطلاع دنبالکنندگانشان برسانند ممکن است در تلویزیون نتوانند بگویند و این مساله کار را برای ما سخت میکند.
محدودیتهایی در نوع پرسش از هنرمندان نیز قطعا در تلویزیون وجود دارد.
طبیعی است که چنین مسالهای وجود دارد. خود من هم دوست ندارم زیاد وارد زندگی شخصی هنرمندان آن هم در مقابل تلویزیون بشوم. چون زندگی شخصی آنها زندگی شخصی است و ورود به آن را خودم دوست ندارم. از سویی در مورد زندگی حرفهای آنها نیز بههرحال دیگر، مردم از آن اطلاع دارند. با یک استوری از ضبط یک برنامه در صفحه یک هنرمند مشخص می شود که او چه برنامهای را یا سریالی را بازی میکند. مردم اینروزها از ما بیشتر میدانند که سلبریتیهای محبوبشان چه میکنند یا کجا مشغول به فعالیت هستند.
چیزی که در شبکههای خانگی یا پلتفرمهای اینترنتی در برنامههای گفتوگو محور باب شده این است که بازیهای خاصی با مهمان برنامه انجام میدهند و محیط را از حالت گفتوگوی صرف خارج می کنند آیا وجود چارچوبهای تلویزیونی مانع انجام این فعالیتها در احوالپرسی میشود و یا در ادامه ممکن است به سمت و سوی این بازیها بروید؟
ببینید این دوجایگاه کاملا با هم فرق میکنند، تلویزیون رسانه رسمی کشور است. آن چه شما میگویید فضای مجازی است که مردم پول میدهند و برنامه را میخرند و نگاه میکنند. در آنجا مهمان برنامه مبلغی ویژه را دریافت میکند که حاضر است نسبت به آن مبلغ ، خیلی کارها و خیلی سوالات خاص را پاسخ بدهد. اما در تلویزیون ممکن است چنین اتفاقاتی نیفتد و یا یکسری سوالها پرسیده نشود.
یعنی سوالات هماهنگ شده است ؟
مهمان برنامه میداند که اگر بخواهد فلان کاری را انجام دهد، فلان مبلغی را بیشتر میگیرد. از طرفی دیگر به هر حال سوالات و بازیها نیز باید در قالب مسائل تلویزیون باشد.
بالاخره مسائل مالی دراین جریان نقش دارد یا تلویزیون؟
فضای مجازی داستان متفاوتی دارد نباید با تلویزیون مقایسه شود. از طرفی تلویزیون ممکن است در هر شرایط 3 تا 4 میلیون یا حتی 7 یا 8 میلیون بیننده داشته باشد. اما در فضای مجازی اگر بخواهید برنامه پر بینندهای داشته باشید باید ساختار متفاوت تری هم داشته باشد که بابتش هزینههای جدایی پرداخت میشود. مثلا به مهمان میگویند که اگر فلان کار و فلان کار را قرار باشد، در برنامه انجامدهی چه مقدار مبلغ میخواهی. ولی ما در تلویزیون نتوانستیم هیچوقت این کار را انجام دهیم چون تلویزیون در مجموع یک تشکیلات خاص با درونمایه دولتی است و از سویی باید خود را با معیارها تطبیق دهیم.
اجراهای خود شما در تلویزیون با جاییکه خارج از تلویزیون است چه قدر تفاوت دارد؟
من همینی که اینجا در احوالپرسی هستم در جای دیگر هم خواهم بود.
خود شما در میان مجریان، اجرای کدام شخص را بیشتردوست دارید؟
اجرای جواد آتشافروز را خیلی دوست داشتم و دارم.
از کسانیکه الان در قید حیات هستند چطور؟
همه آنها را دوست دارم همه رفقای من هستند.
برای اینکه وارد حاشیه نشوید نام نمیبرید؟
آخر نمیشود گفت، همه آنها سبک کاریشان متفاوت است.
چقدر از قبل با مهمانان احوالپرسی که دعوت میشوند آشنایی دارید؟
خیلی از آنها را. تا اینجا که قبلا با 90 درصد مهمانان کار کردم.
چگونه مهمانی را بیشتردوست دارید؟
مهمانهایی که شاد و پرروحیه باشند و البته کارهای شادی هم انجام داده باشند. فعالیتهای چشمگیری داشته و مخاطب زیادی هم داشته باشند اما در کنار همه اینها کسانی را بیشتر دوست دارم که خودشان باشند و فیلم بازی نکنند.
خودتان روی مهمانانی که برای احوالپرسی دعوت میشوند، نظری میدهید؟
نه، در جریان دعوت از مهمانان نقشی ندارم و از همه مهمانان نیز استقبال میکنم، چنانچه گفتم با اکثر این مهمانان نیز آشنا هستم و بعضا کار کردیم.
از مهمانان در این گفتوگوها میپرسید که دنبال حال خوب هستید و برای همین تعریف خودشان از اینکه چگونه میتوان حال خوب زندگی داشت را سوال میکنید اگر همین سوال را از خود شما کنند چه خواهید گفت ؟
همیشه دوست دارم کسانیکه من را میبینند تبسمی روی صورتشان بنشیند این برای من همه چیز است. در همه این فعالیت چندین و چند ساله ثمره کارهایم شده لبخندی که به روی لب مردم است و این برایم کافی است.
شما بیش از 30 سال است که برنامه اجرا میکنید حتی خود من کسانی را دیدم که با چهل سال سن یا بیشتر و بعضا موی سفید وقتی شما را میبینند میگویند که از بچگی برنامه شما را میدیدند و با آن خاطره دارند. این موضوع تا بهحال شما را نگران نکرده و یا حسی مثل بازنشستگی یا کهولت سن به شما دست نداده و یا اینکه به شما بربخورد؟
قطعا نه. برای من افتخاری است چون مخاطبی دارم که سی سال است من را دنبال میکند، بهجای احساس پیری، حس نشاط مضاعف میکنم.