علل التهاب گوش

اصطلاحی به‌نام آسیب‌های صوتی وجود دارد. زمانی‌که گوش در درازمدت با صدایی ممتد مواجهه داشته باشد، شنوایی دچار کاهش می‌شود. صحبت زیاد با موبایل می‌تواند موجب آسیب صوتی شود. گوش از سه قسمت گوش خارجی (لاله تا پرده گوش)، گوش میانی (پرده گوش تا حلزون) و گوش داخلی (حلزون و سیستم تعادلی) تشکیل شده است. التهاب می‌تواند در هر سه قسمت رخ دهد اما شایع‌ترین التهاب مربوط به گوش خارجی است افرادی‌که خارش گوش دارند و اشیا خارجی را وارد گوش می‌کنند دچار التهاب گوش خارجی می‌شوند و همینطور شنا در استخرآلوده و دریا و عفونت‌های قارچی ناشی از فعال‌شدن قارچ‌های درون گوش هم می‌توانند موجب التهاب گوش شوند. خارش و درد از مهمترین علامت‌های التهاب در گوش خارجی است. این التهاب با درد زیاد، خارش و ترشح همراه است (گوش شناگران) و عفونت بالای باکتریایی را به‌همراه دارد. فرد با مشاهده این علامت‌ها باید به پزشک مراجعه کند. التهاب گوش میانی در کودکان شایع‌تر است چون شیپور استاش (مجرایی که گوش را به حلق وصل می‌کند) در گوش آنها کوتاه‌تر و دارای زاویه کم است. بنابراین شانس ایجاد عفونت‌های گوش میانی در کودکان بالاتر است. در این حالت کودک دچار بی‌قراری شده و درد دارد به‌صورت مداوم دست خود را به سمت گوش می‌برد. کم‌کم چرک داخل گوش افزایش یافته و حتی می‌تواند با واردکردن فشار به پرده گوش، آن را پاره کرده و از گوش خارج شود. این نوع التهاب گوش میانی از نوع حاد بوده و اوتیت گوش میانی نام دارد. نوعی دیگر از التهاب گوش میانی در کودکان اوتیت سروز نام دارد. قسمت تخلیه گوش کودکان چون خیلی رسیده نیست می‌تواند با یک سرماخوردگی دچار اختلال در عملکرد شده و آب پشت پرده گوش جمع شود. در این حالت مادر احساس می‌کند کودک شنوایی خوبی ندارد و برای شنیدن صدای تلویزیون سعی می‌کند به آن بیشتر نزدیک شود. اوتیت سروز درد ندارد. عفونت گوش داخلی خیلی شایع نیست. مشکل التهابی در گوش داخلی بیشتر با سرگیجه نمایان می‌شود. اگرچه سرگیجه می‌تواند علل دیگری همچون مشکل مغزی هم داشته باشد که باید مورد بررسی قرار گیرد.