توافق یعنی لغو تحریم‌های‌ آمریکا

رسیدن به توافقی که هر دو طرف از آن راضی بیرون بیایند در آینده نزدیک دور از انتظار است. مگر این که بدون اطلاع رسانی اتفاقاتی رخ داده باشد و نابه‌هنگام و ناگهانی اخباری منتشر شود که توافقی صورت گرفته‌است مانند توافق اولیه‌ای که به توافق برجام منجر شد. قبلا کسی ‌نمی‌دانست و اعلام شد که توافق حاصل شده است. الان هم با توجه اختلافات زیادی که بین طرفین است، خوشبین نیستم و به ‌نظرنمی‌رسد تا پایان دورهفتم اتفاق جدیدی رخ بدهد. اگر قرار بود اتفاقی رخ دهد در دوره‌های قبلی باید رخ می‌داد و در این فاصله تغییری حاصل نشده است. با وجود این که طرفین ابراز امیدواری می کنند و اعلام می‌کنند که دنبال توافق خوب هستیم اما توافق خوب از نظر ایران یک چیز است از نظر آمریکا یک چیز دیگر است. باید منتظر ماند تا فضای کلی جلسات اطلاع رسانی شود تا بتوان برآوردی کرد که در مسیر حل شدن حرکت می‌شود یا مشکلات به قدرت خودش باقی است. ایران همیشه گفته است که آمریکا اگر به تعهدات خودش عمل کند مشکل حل می‌شود. بنابراین ابراز امیدواری کردن امثال آقای امیرعبداللهیان به معنی این نیست که ایران آماده است که از مواضع خودش پایین بیاید. اگر قرار بود که ایران از مواضع خودش پایین بیایید هشت یا شش ماه گذشته این اتفاق رخ می‌داد و چه دلیلی داشت که این مدت صبر کند. ابراز امیدواری برای این است که اگر آمریکایی‌ها بخواهند مشکل به آسانی حل می‌شود؛ گره کاردست آمریکایی‌هاست آن که خارج شده، آن که باید به برجام برگردد، آن کسی که تحریم وضع کرده و تحریم را هم باید بردارد ایالات متحده آمریکا است. همه این کارها را اگر آمریکا انجام بدهد مشکل به راحتی حل می‌شود. اگر آمریکایی‌ها این کار را انجام بدهند مشکل به سرعت رفع و رجوع می‌شود و مسئله این است که آمریکایی‌ها نمی‌خواهند. امروز کمیسیون مشترک برجام با حضور ایران، روسیه، چین، فرانسه، آلمان و بریتانیا تشکیل می‌شود، چه کسی در کمیسیون نیست و صندلی آن خالی است؟ آمریکا، که در اتاق بغلی نشسته است. آمریکایی‌ها بازی با کلمات را شروع کرده‌اند و این آمریکایی‌ها هستند که باید به برجام برگردند و ایران همه اقداماتش واکنشی بوده به تصمیم آمریکا برای خروج از برجام و اگر آمریکا به برجام بازگردد ایران به همه تعهدات برجامی خودش باز می‌گردد.