آب مایه حیات است

به رسمیت شناختن حق اعتراض از جمله حقوق ملت در فصل سوم قانون اساسی است. چه بسا در شرایط ایده آل برای اکثریت جامعه ایران، گروهی که ممکن است در اقلیت محض هم باشند، نسبت به آنچه مطلوب اکثریت است، ناراضی باشند، به رسمیت شناخته شدن حق اعتراض مسالمت آمیز اولین گام برای پیشگیری از رفتارهای خشونت باری است که هم برای اعتراض کننده خسارت بار است و هم برای نهادی که ممکن است عملکردش دلیل این اعتراض باشد. در ایران امروز که از انواع شکاف‌ها و گسست‌های غیرقابل انکار رنج می برد، به رسمیت شناختن حق اعتراض مسالمت آمیز حداقل واکنش عقلانی در برابر این شکاف‌‌هاست. نارضایتی‌ها در سطوح مختلف منجر به واکنش اعتراضی از طرف گروه‌ها و مناطق مختلف کشور شده است و می‌توان نشانه‌های آشکار آن را از اعتراض معلمان و کارگران بیکار شده تا مردمی که از بی‌آبی در اصفهان و شهرهای دیگر به تنگ آمده‌اند، دید. در پاسخ به این اعتراض‌ها ناشیانه‌ترین اقدام از طرف مسئولان پاک کردن صورت مسأله و دادن آدرس غلط، مشابه آنچه در برخی رفتارها که پس از اعتراضات دی ماه ۹۶ و آبان ماه ۹۸ و سقوط هواپیمای اوکراینی مشاهده شد، باشد. اما نتیجه این نوع مواجهه به حل بحران‌ها کمکی نخواهد کرد. نه فقط اصفهان بلکه بسیاری از مناطق دیگر ایران، این روزها از بحران بی‌آبی رنج می‌برد و مردم به تنگ آمده آن ممکن است دست به اعتراض بزنند. همه کارشناسان صادق و دلسوز ایران می‌دانند که این بحران زاییده فقدان پذیرش و اجرای الزامات توسعه به‌ویژه توسعه پایدار در ایران است و برای حل آن در کنار اقدامات مسکن گونه، باید ریل مدیریت و سیاستگذاری‌ها به این سمت اصلاح شود و تنزل دادن آن به دعواهای استانی و… از نوع همان رویکردهای غیر کارشناسی و پاک کردن صورت مسأله و دادن آدرس غلط است. عدم توجه به الزامات توسعه پایدار در کشوری که در طول تاریخ آن، آب ابزار سلطه و یا در مقابل عامل درگیری‌ها و در نهایت چه بسا اضمحلال حکومت‌ها بوده است را می‌توان به عنوان دلیل اصلی سوء مدیریت آب در کشور برشمرد و اگر توجهی به این الزامات نشود، بر این نوع بحران و بحران‌هایی از این دست پایانی مترتب نخواهد بود. این صدای اعتراض را باید با گوش جان شنید و برای آن هم در کوتاه مدت و هم بلندمدت چاره اندیشی کرد. بدون آنکه رنج این مردم مایه درگیری‌های جناحی و اسبابی برای برد یا باخت جریان‌های سیاسی شود. امنیتی کردن آن غلط‌ترین آدرسی است که می‌توان در واکنش داشت. حداقل توصیه و نگاه واقع بینانه‌ای که می‌توان به این اعتراضات داشت این است که فضایی فراهم شود تا شهروندان معترض بدون ترس و لکنت زبان صدای اعتراض خود را به گوش مسئولان برسانند.