ادامه از صفحه اول/ دستگاه است و خودروسازان تا این لحظه توانستهاند تنها به عدد ۹۰۰هزار دستگاه برسند، در حالت نرمال باید سالانه خودروسازان داخلی، مجموعا ۵/۱ تا ۶/۱میلیون دستگاه (با مجموعه خودروهای صادراتی) با چنین زیان انباشته و مشکلات متعدد تولید و تامین قطعه، تولید کنند! از این گذشته تحریمهای سنگین و نپذیرفتن FATF عملا داشتن تجارت شفاف و آسان با کشورهای دنیا حتی در قالب خرید خودرو را تقریبا غیرممکن کرده است. پاشنه آشیل دیگر این موضوع، قیمت دلار برای ارزشگذاری این خودروها در بازار فروش داخلی است؛ بازاری که همین امروز، یک دستگاه «بامو ۷۳۰» مدل ۲۰۱۸ صفر کیلومتر نزدیک به ۸میلیارد تومان است؛ بسیاری از خودروهای وارداتی در بازار کشورمان با دلار ۴۰هزار تومان فروخته میشوند، نه ۲۸هزار تومان! درصورتی که قیمت مدل ۲۰۲۲ سری ۷ چیزی نزدیک به ۱۲۰هزار دلار است که ضربدر دلار ۴۰هزار تومان نزدیک به ۵میلیارد تومان خواهد شد! کاهش قیمت خودروهای داخلی، نیازمند مولفههای دیگری همچون کاهش قیمت ارز به دلیل تامین مواد اولیه تولید قطعات خودرو است. اگر همهچیز طی این ۱۵سال بهآرامی پیش میرفت، حالا نهتنها به جای پراید، در
حال صادرات مرسدسبنز بودیم، بلکه اصولا با فروش این خودروها، ارزآوری برای کشور ایجاد میشد و اثر مثبت جهانی آن، ورود دیگر بزرگان صنعت خودروسازی جهان به ایران را سبب میشد. همه اینها در حال حاضر شبیه یک چیز است: اثر جاودانه نویسنده شهیر «چارلز دیکنز» با نام «آرزوهای بزرگ».