نیروی کار ایرانی؛ موتور توسعه سایر کشورها

ادامه از صفحه اول/ در ایران ایجاد شود و این تأسف‌بار است که دولت اجازه حضور به بخش خصوصی را نمی‌دهد و سیاست‌های اصل 44 قانون اساسی هم در این راستا کارساز نبوده چراکه خودمانی سازی‌ای شکل گرفته که باز راه را برای افراد جوان و فارغ‌التحصیل و آدم‌های معمولی در کشور بسته و در آن حوزه هم معمولا افراد خاص کار می‌کنند. اقتصاد بسته‌ای مثل ایران که محدود به دایره‌ای از افراد خاص است و وقتی راه را برای افراد جدید باز نمی‌کند، طبیعی است که فارغ‌التحصیلان دچار یأس و ناامیدی شوند و آنها برای کار و زندگی مجبورند که به کشورهای دیگر بروند. کشورهای توسعه‌یافته هم هر سال مهاجر می‌گیرند چراکه جمعیت آنها جمعیت با سن بالا است و نیازمند این هستند که هر ساله تعدادی نیروی جوان را جذب کنند و به همین دلیل به دنبال فارغ‌التحصیلان و نخبه‌ها و افرادی می‌گردند که می‌توانند به کشورشان خدمت کنند. حتما هم شرایط بهتری را برای استخدام این افراد فراهم می‌آورند و این نیروی جوان و ثروت بزرگ کشور از دست می‌رود و مهاجرت می‌کند. افرادی هم که مهاجرت می‌کنند معمولاً اگر به این شکل از کشور بروند دیگر برنمی‌گردند. اینها آسیب‌هایی است که طی سال‌های گذشته به کشور وارد شده و متاسفانه هنوز انعطافی را از مدیران شاهد نبودیم.