بازیگر سریالِ «پایتخت» و فیلمِ «ماجراینیمروز» میگوید که زمانی اعتقاد داشت فقط سینما کار کند و بعدها متوجه شد که اشتباه است و قشر زیادی بیننده تلویزیوناند. بخشهایی از گفتوگوی «تسنیم» با محیا دهقانی را میخوانید.
با توجه به اینکه تجربه کار در سینما و تلویزیون داشتید، فکر میکنیــد تلــویزیون چطور میتواند مخاطبش را حفظ و جذب کند.
فیلمنامه خیلی مهم است که قویبودن آن میتواند مخاطب بیاورد و دومین موضوعی که اهمیت دارد تبلیغات است. اگر صداوسیما همچون سینما، برای سریالهایش تبلیغ کند بهنظرمن مخاطب و نسل جدید جذبش خواهند شد. من قبلا این اعتقاد را داشتم که فقط میخواهم سینما کار کنم که اشتباه کردم. در زمانی «ماجرای نیمروز» را کار کردم سریال پیشنهاد میشد و نزدیک به سه سال سریال کار نکردم و بعد از آن زمان، متوجه شدم اشتباه است و باید برای مردم کار کنم. همه که سینما نمیروند و یا سریال خانگی تماشا نمیکنند و قشری هم بیننده تلویزیوناند؛ من آن قشر را ندیدم. هیچ چیزی در جغرافیای هنرمندی تافته جدابافته نیست و سینما، تلویزیون و نمایشخانگی یک کار آرتیستی میطلبد؛ اگر آرتیست واقعی باشیم باید این نگاه را داشته باشیم که تفکیک قائل نشویم. این واقعا هنرمندانه نیست که آرتیستی به این موضوع نگاه نکنیم. این نکته را هم غافل نشویم که مخاطبی که تلویزیون دارد سینما و مدیومهای دیگر ندارند.
در نمایشخانگی حضور نداشتید؛ دلیلی دارد؟
در نمایشخانگی یک پیشنهاد شد که به سرانجام نرسید. اما هر سال یک سینمایــی کار کــردم که متاسفانه بهخاطر کرونا هنوز دو کاری که بازی کردهام اکران نشده است. «لبخط» علی جبارزاده و سال قبل «چند میگیری گریه کنی۲» را کار کردم که هنوز روی پرده نیامدهاند.
چرا برخی تلاش میکنند با فالووربازی بازیگر شوند؟
اگر اینستاگــرام دارم بــه این دلیل است که کارهای خودم را در صفحهام بگذارم و یک نوع اطلاعرسانی کرده باشم. اما اینکه بخواهم خودم را درگیرِ کامنتها و حواشی و اظهارنظرهای غیرتخصصی کنم، من اینکاره نیستم.