130 پرستار در نبرد با کرونا شهید شدهاند و این آمار فاجعه بار نشانگر آن است که نیروهای ما کم بود و در دفاع از سنگر سلامت تلفات زیادی داشتهایم. تبعیض در هر جایی که باشد، سبب اختلاف و کاهش انگیزه است. تفاوتی که بین نیروهای شرکتی و رسمی در گروه پرستاری است با وجود تحصیل و خدمات یکسان، اختلاف و کاهش انگیزه را در بر دارد. پرستاران در ۱۸ ماه گذشته بدون استراحت و مرخصی، شبانه روز در خدمت بیماران کرونا بودهاند، سختی کار و فشار کاری مضاعف، مشاهده مرگ بیماران و کمبود نیرو آنان را خسته کرده است و به شدت به مرخصی و استراحت نیاز دارند. با توجه به اینکه پرستاران نزدیک به دو سال با بیماری کرونا دست و پنجه نرم میکنند و مبارزه با این بیماری یک نبرد فرسایشی برای آنها است، برای جلوگیری از خستگی و فرسایشی شدن پرستاران نیاز به جذب نیرو در سیستم درمان کشور داریم. به خصوص در این شرایط که بخشهای غیر فعال بیمارستان نیز به دلیل افزایش کرونا فعال شده است. افزایش بیماران و نبود پرستار کافی به کار و زحمت بیشتر پرستاران منجر میشود و همین امر باعث آسیب و فرسایش پرستاران و کاهش خدمات با کیفیت درمانی برای بیماران است. اولین معضل در گروه پرستاری، کمبود نیرو است و لازم است به صورت کارشناسی و سازمان یافته در این خصوص تصمیم گرفته شود تا به استانداردهای جهانی نسبت پرستار به جمعیت نزدیک شوم. وجود نیروی کافی کیفیت خدمات پرستاران افزایش میدهد و از فرسودگی پرستاران جلوگیری میکند. پرستاران در 18 ماه اخیر هیچ تعطیلات و استراحتی نداشتند و از طرفی نیرو کم، سبب شده اضافه کاری تحمیلی بر آنها بیش از حد مجاز باشد و سبب افت توان بدنی و افزایش ضریب اشتباهات شود. بدون تردید اگر این نیروها شکست بخورند، ویروس همه کشور را تقصیر می کند و آن زمان باید جنازه از کف خیابان جمع کنیم. فوت بیمار، فشار روحی و روانی زیادی را برای پرستاران ایجاد میکند، شایسته است مرخصی هایی در نظر گرفته شود تا التیام بخش روحی برای پرستاران باشد. متاسفانه در بحران کرونا نه تنها پرستاران مرخصی نداشتند، بلکه در شیفتهای طولانی مدت در حال ارائه خدمات به بیمار هستند .در بحران کرونا و تعطیلات، مشاغل دیگر تعطیل و دور کار بوده اند، در حالی که پرستاران شبانه روز مشغول ارائه خدمت هستند، بنابراین مناسب است امتیازاتی برای این عزیزان در نظر گرفته شود که کمکی برای معیشت و التیام سختی آنها باشد.