اهداف مکرون از حضور در نشست بغداد

اهداف امانوئل مکرون از حضور در نشست بغداد چند منظوره و چند بُعدی است که یکی از این اهداف با نگاه انتخاباتی در دستور کار است. مکرون در آستانه انتخابات ریاست جمهوری فرانسه از وضعیت چندان مناسبی در داخل این کشور برخوردار نیست، لذا سعی می‌کند از طریق سیاست خارجی و دیپلماسی نفوذ خود را در این مدت باقی مانده تا انتخابات ریاست جمهوری افزایش دهد. چون جای تعجب بسیار دارد که در یک نشست منطقه‌ای با دستور کار بررسی مسائل این حوزه شاهد حضور رئیس جمهوری از یک کشور اروپایی مانند فرانسه باشیم. به ویژه که اروپایی‌ها صبغه و سابقه خوبی در میان کشورهای غرب آسیا ندارند. البته از طرف دیگر امکان دارد رئیس جمهور فرانسه با ابزار کاهش مالیات و مانور روی مسائل اقتصادی و معیشتی بتواند در حوزه داخلی هم باعث افزایش وزن خود در میان فرانسویان هم بشود. نکته مهمتر ناظر به همکاری سه جانبه آلمان، انگلستان و فرانسه در برابر ایران است. با وجود آنکه انگلستان از اتحادیه اروپا خارج شده است، ولی پاریس، لندن و برلین توافق کرده‌اند در یک اتحاد دیپلماتیک به عنوان بازیگران اروپایی سیاست واحدی را در برابر تهران اتخاذ کنند که یک خبر منفی برای ما و به ویژه دولت سید ابراهیم رئیسی و حسین امیرعبدا...یان به عنوان وزیر امور خارجه این دولت به شمار می رود. اینجا فرانسه در جایگاه رهبری و پیشرانی سیاسی و دیپلماتیک اروپا می تواند ذیل این اتحاد دیپلماتیک ضد ایرانی باجگیری خود را هم پیگیری کند. باید دید که رئیس جمهور فرانسه در تحولات سیاسی و دیپلماتیک مانند نشست بغداد تا چه اندازه موفق خواهد شد که اهداف و منافع خود را پیش ببرد. به هر حال با شیوع بیماری کرونا در طول دو سال گذشته اقتصاد فرانسه هم مانند بسیاری از کشورها دچار آسیب جدی شده است. این نکته بر قدرت نظامی فرانسه اثرات مخرب خود را داشته است. ضمن اینکه به دلیل همین مشکلات، فرانسه دیگر نمی‌تواند طرح خود مبنی بر تشکیل یک نیروی امنیتی و نظامی مستقل اروپایی را هم اجرائی کند. پس وابستگی نظامی و امنیتی فرانسه به ناتو بیش از پیش خواهد بود. البته این مسئله تنها محدود به فرانسه نیست، بلکه کل اروپا به ناتو نیاز دارد. از این منظر من می توانم این را هم متصور باشم که فرانسه با پا گذاشتن در حوزه نفوذ انگلستان و آمریکا یعنی عراق، ایران، منطقه خلیج فارس و... سعی کرده است همان سیاست باجگیرانه خود را عملیاتی کند. با در نظر گرفتن نکته مذکور باید این مهم را یادآورد شد که سفر مکرون به عراق به معنای حضور و تمایل فرانسه برای همکاری با ایران و عراق در منطقه نیست. شاید ما شاهد سفر و حضور مکرون در عراق باشیم و فرانسه در نشست بغداد طی دیدارها و مذاکرت دیپلماتیک قول هایی را هم برای همکاری بدهد، اما به احتمال بسیار زیاد این مواضع و وعده های مکرون مانند لبنان برای تحققشان یا مشروط به برخی همکاری ها خواهد شد و یا عملاً اجرائی نمی‌شود. چون هدف اساسی مکرون از حضور در عراق یک مانور سیاسی و دیپلماتیک در برابر آمریکا و انگلستان برای باجگیری است. یعنی به واقع اکنون با صبغه و سابقه منفی آمریکا و انگلستان در کشورهایی مانند عراق، ایران و منطقه غرب آسیا، فرانسه و شخص مکرون سعی می‌کند از این خلأ در راستای منافع خود و پاریس نهایت استفاده را ببرد. در نتیجه سفر و حضور مکرون در نشست بغداد هیچگونه منفعتی، نه برای ایران، نه برای عراق و نه برای امنیت خاورمیانه دارد. اتفاقا اینجا جا دارد که مهمانان حاضر در نشست بغداد به طور رسمی از مکرون بخواهند که در نشست سران اروپایی از مقامات کشورهای خاورمیانه دعوت به عمل آورد تا مکرون هم مجبور به در نظر گرفتن وزن و جایگاه کشورهای خاورمیانه در سیاست خارجی الیزه شود. اگر این درخواست در صحنه عمل از جانب مکرون اجابت شد قطعاً ما می توانیم شاهد افزایش وزن کشورهای خاورمیانه در سیاست های اروپا باشیم، چون به هر حال پیرو آنچه که اشاره شد کشور فرانسه نقش پیشرو را در سیاست خارجی و دیپلماسی اتحادیه اروپا بر عهده دارد.