مشکلات منع جذب بازیکن خارجی
لغو قانون منع جذب بازیکن و مربی خارجی اتفاق مثبتی است. تصویب چنین قانونی بدون سنجیدهشدن تمامی جوانب بود و قابل پیشبینی بود که دیر یا زود این قانون شکسته میشود. تصمیمی خلقالساعه گرفته و تبدیل به چالشی برای فوتبال ایران شد. یکی از آثار آن بالارفتن بیرویه قیمت بازیکنان و مربیان بود و پروندههای زیادی در کمیته وضعیت فدراسیون فوتبال ایجاد شد. از همان زمان که قانون منع جذب گذاشته شد بسیاری مترصد لغو آن بودند و بهعنوان مثال باشگاه تراکتور مذاکره با مربی خارجی را آغاز کرده و با او به توافق رسیده تا فصل آینده از وی استفاده کند. البته صندوقی که برای ضمانت تشکیل شده باید دقیق و کامل باشد چون با توجه به شرایط مالی موجود در فوتبال ایران بهغیر از چند باشگاه، مابقی نمیتوانند ضمانت اجرایی دهند؛ چون توانایی آن وجود ندارد از پس تعهدات برآیند. امیدوارم لغو این قانون خلقالساعه نبوده و با بررسی تمامجوانب انجام شده باشد. باشگاهها پشتوانه مالی لازم را برای پرداخت مطالب خارجیها ندارند و گرفتن چک یا برگه تعهد هم قطعیت ایجاد نخواهد کرد. بهنظرم دوباره وارد همان فضایی خواهیم شد که باشگاهها به خارجیها بدهکار خواهند شد و در شرایطی قرار میگیرند که شکایت از آنها در فیفا یا AFC صورت میگیرد. وضعیت عوضنشده و مسیر شکایت و تشکیل پرونده تغییر نکرده است. تنها در صورت؛ گرفتن ضمانت اجرایی میتوان باشگاهها را مجاب به پرداخت مطالبات به بازیکنان و مربیان خارجی کرد. در سالهای گذشته بازیکنان یا مربیانی به تیمهای باشگاهی ورود کردند که فاقد کیفیت لازم بودند و هزینههای سرسامآوری را برای فوتبال ایران بههمراه داشتند. بیشتر باشگاهها در ایران دولتی یا شبهدولتی هستند و پیشآمده بازیکنی مصدوم قرارداد بسته و پولی گرفته که هیچگاه مستحق آن نبوده است. در آینده هم پول خارجیها از منابع ملی پرداخت میشود و نباید استخدامی صورت گیرد که به ضرر فوتبال کشورمان است. قانون منع جذب بازیکن و مربی خارجی علاوه بر بالابردن مبالغ قرارداد داخلیها، عملا رقابت میان بازیکنان داخلی را کاهش میدهد و مانع بالارفتن کیفیت لیگبرتر میشود. در مقابل این سه آسیب، تنها اثر مثبت آن این بود که حداقل یک فصل تعهدات ارزی کمتری برای فوتبال باشگاهی ایران ایجاد شد. در مجموع 16 باشگاه لیگبرتری تنها چند باشگاه دارای آکادمی هستند و نمیتوان توقع خروجی و ظهور پدیده داشت. این فوتبال سرشار از استعداد است و بهعنوان نمونه در فراخوانی که در باشگاه گلگهر سیرجان انجام دادیم از میان 3 هزار نفر 100 بازیکن کشف شدند و مسلما تمامی آنها جذب گلگهر نمیشوند و اگر تقسیم درستی صورت گیرد بیش از 50 نفر از این نفرات به سطح اول فوتبال ایران راه مییابند. البته کمتر باشگاهی است که از استعدادهای خود استفاده کند و بیشتر باشگاهها بهدنبال استعدادهای دیگر باشگاهها هستند.
