داروهاي گران دواي درد بيماران نيست
آرمان ملی: در روزهــایی کــه مــردم، همــه فکر و ذهنشان واکسن کرونا اســت، قیمت دیفن هیدرامین، استامینوفن، قرص سرمــاخــوردگی، شربت سرماخوردگی به شدت افزایش پیدا کرده و کمتر کسی به این روند اعتراضی داشته است. البته بسیاری از مردم معتقدند: «وقتی یک پاکت شیر دو هزار تومانی در مدت چند روز به شش هزار تومان افزایش پیدا میکند، گرانی دارو، اصلا تعجب برانگیز نیست.» در این میان برخی از مسئولان گرانی دارو را به گردن کمبود میاندازند، مثل نایبرئیس انجمن داروسازان ایران که چندی پیش گفته بود: «طی ۱۰ تا ۱۵ سال گذشته هیچگاه به اندازه امروز کمبود دارویی نداشتهایم.» و برخی دیگر معتقدند که به دلیل تحریمها، قیمت مواد اولیه تولید دارو به شدت افزایش پیدا کرده، در این باره نیز میتوان به صحبتهای رئیس هیأت مدیره سندیکای تولیدکنندگان مواد دارویی، شیمیایی و بستهبندی دارویی اشاره کرد که دلیل گرانی بیش از ۱۰۰ درصدی داروهای بدون نسخه را ناشی از تصمیم ارزی ماهها قبل درباره این داروها میداند، اما آنچه که فارغ از این صحبتها مطرح است، یک بسته قرص ژلوفن با افزایش 120 درصد در داروخانهها همراه بوده است. یا یک شیشه دیفن
هیدرامین از ۲،۵۰۰ تومان قبل از کرونا به ۸،۵۰۰ تومان رسیده است. یعنی بیش از ۱۵۰ درصد افزایش قیمت برای یک داروی بدون نسخه که این روزها مصرف زیادی دارد. نکته قابل تأمل، متفاوت بودن قیمت داروهای بدون نسخه در سطح داروخانهها است. یعنی، قیمت شربت دیفن هیدرامین در یک داروخانه ۷،۵۰۰ تومان است و داروخانه دیگری، همین شــربت را ۸،۵۰۰ تومان میفروشد. این، یعنی قیمــتهــای سوپرمارکتی در سطح داروخانهها هم رخنه کرده است. یکی از صاحبان داروخانه در تهران درباره گرانی دارو میگوید: «نه فقط داروهای خارجی بیماران خاص بلکه کمبودها در حوزه داروهای داخلی هم مشهود است و مشکلات ارزی، بر تامین دارو تاثیر مستقیم میگذارد، به خصوص در حوزه تامین ارز برای داروهای وارداتی و برای مواد اولیه داخلی و این مساله باعث شده شاهد کمبود بسیاری از اقلام دارویی در سطح بازار باشیم و این معضل برای بیماران خاص مشهودتر و دردناک تر است؛ چراکه عوارض نبود دارو برای این افراد جدی تر است» این گفتهها را یونس عرب، مدیرعامل انجمن تالاسمی ایران نیز تایید میکند و میگوید: «نبود دارو و درمان مناسب باعث شده است که میانگین عمر این بیماران به ۳۰ سال برسد،
درصورتی که در سایر کشورها، میانگین سن بیماران تالاسمی همچون دیگر افراد آن جامعه است. نبود دارو برای درمان بیماران تالاسمی که طی دوسال گذشته بارها در مورد آن هشدار داده شده است و نیز هزینههای بالای درمان آنها در کنار این واقعیت که این بیماران تحت پوشش هیچ گونه بیمه ای نیستند، زندگی این افراد را در تنگنا قرار داده است.»
افزایش 110 درصدی قیمت دارو
اگر تا چندی پیش، تب مشکلات دارویی مردم مربوط به کمبودها و بهتبع آن گرانی داروهای بیماران خاص و مزمن بود، این مشکلات کمکم در حال سوق پیدا کردن به سمت داروهای عمومی و معمولی هم رفته است؛ داروهایی که هم نامشان برای عموم شناختهشده است و هم در جعبه داروهای دپوشده هر خانهای میتوان پیدایشان کرد. موضوع گران شدن داروهای معمولی از افزایش ۱۱۰ درصدی قیمت ژلوفن در روزهای اخیر شروع و با واکنش گسترده کاربران شبکههای اجتماعی مواجه شد. کاربران این که قیمت این کپسول ژلهای دمدستی که درست یا نادرست بهعنوان دوای همه دردها و بهصورت بدون نسخه از داروخانهها تهیه میکردند بهصورت رسمی از ورقی ۶ هزار تومان به ۱۳ هزار تومان رسیده است را به تمسخر گرفته و برخی هم ادعا کرده بودند که برخی داروخانهها یک برگه ژلوفن را تا ۲۰ هزار تومان هم میفروشند. فرامرز اختراعی، رئیس هیأت مدیره سندیکای تولیدکنندگان مواد دارویی، شیمیایی و بستهبندی دارویی، درباره دلیل گرانی بیش از ۱۰۰ درصدی داروهای بدون نسخه به مهر گفته است: «با افزایش ۱۱۰ درصدی در اقلام دارویی بدون نسخه مواجه هستیم، اما همین میزان افزایش قیمت هم افزایش مدیریتشده در جهت
منافع مردم است. قیمتهای فعلی، کف افزایش قیمت است که با وجود آن تولیدکنندهها شاید کمی ضرر هم بدهند. وزارت بهداشت، پس از حذف ارز ۴۲۰۰ تومانی برای داروهای بدون نسخه، در واقع تولید حدود ۵۰ قلم داروی بدون نسخه (OTC) را به داروسازان تحمیل کرده و میگوید در مقابل ۶۰۰۰ قلم دارو، حالا این چند ده قلم داروی بدون نسخه را هم با سود کمتر یا با ضرر تولید کنید. اگر قرار بود داروهای بدون نسخه تولید داخل نشود و عیناً وارد شود، قیمت آنها بیش از ۵ برابر میشد.»
