نشانه‌های «ام‌اس»

کمبود ویتامین D، عفونت‌های ویروسی دوران کودکی یا نوجوانی، فاکتورهای نژادی و ارثی می‌توانند سبب بروزبیماری ام‌اس شوند. در بیماری ام‌اس کانون‌های التهابی کوچکی که پلاک‌های ام‌اس نامیده می‌شوند در مغز، نخاع و اعصاب بینایی پیدا می‌شوند و براساس اینکه این پلاک‌ها در چه ناحیه‌ای قرار گرفته باشند، شاهد علائم بالینی مختلفی هستیم. این بیماری که در خانم‌ها شایع‌تر است و معمولا در رنج سنی 20 تا 40 سال بروز پیدا می‌کند. بیماری ام‌اس بیماری دختران و خانم‌های جوان است و در این طیف 1.5 تا 3 برابر آقایان بروز می‌کند. درباره «دلایل بروز ام‌اس»، علت قطعی وجود ندارد؛ ولی به‌عنوان مثال کمبود ویتامین D، عفونت‌های ویروسی دوران کودکی یا نوجوانی، فاکتورهای نژادی و ارثی می‌توانند سبب بروز این بیماری شوند. در برخی خانواده‌ها یک تا دو نفر درگیر این بیماری می‌شوند که حاکی از زمینه ارثی آن است؛ اگرچه در خانواده‌ای که پدر یا مادر درگیر این بیماری هستند شانس ایجاد آن در فرزندانشان کمتر از 5 درصد است؛ بنابراین اگرچه فاکتورهای ارثی مطرح هستند ولی نباید موجب استرس بی‌حد شوند. توصیه ما به مبتلایان ام‌اس برای جلوگیری از بروز این بیماری در فرزندانشان این است که سطح ویتامین D حتما اندازه‌گیری و اصلاح شود. باید فعالیت بدنی مرتب و متناسب با توان جسمی داشته باشیم؛ بچه‌ها در معرض آفتاب قرار بگیرند. زندگی از آپارتمان و دوری از نور و کارکردن مدام با کامپیوتر باید کنترل شود؛ به‌طورکلی فرهنگ زندگی باید تغییر کند. یکی از شایع‌ترین علامت‌ها التهاب عصب چشم است که به‌صورت تاری‌دید در یک چشم و دردکاسه چشم در حین حرکت بروز می‌کند. ضعف پاها و گاهی دست‌ها که گاهی با گرفتگی و گزگز همراه است هم یکی دیگر از علائم ام‌اس است. این گزگز می‌تواند از کف پاها شروع شده و به‌تدریج بالا بیاید و گاهی تا ناحیه شکم و سینه می‌رسد؛ اگرچه هر گزگز و مورموری نشانه ام‌اس نیست و حتما پزشک باید آن را تشخیص دهد. سرگیجه، عدم تعادل، دوبینی و تکررادرار هم می‌تواند از نشانه‌های بالینی ام‌اس باشد. بهترین روش تشخیص را M.R.I مغز و نخاع گردن است. البته روش‌های دیگری هم براساس تشخیص پزشک وجود دارد که می‌توان به‌راحتی این بیماری را تشخیص و بیمار را مورد معالجه قرار داد.