آنچه بايد مي‌شد و نشد...

ادامه از ص2 /
در این راستا به طور مثال نعمت احمدی حقوقدان و کیل‌ دادگستری به«آرمان ملی» گفت: نظر شورای نگهبان باید به صورت رسمی یا از طریق دبیر آن یا از طریق سخنگویش گفته شود، بنابراین هنوز نظرات آقای طحان‌نظیف را نمی‌توان گفته‌های رسمی شورای نگهبان تلقی کرد. بعید نیست این موضوع برای آزمون واکنش‌ها‌ی مردم باشد و به نوعی دماسنجی برای این موضوع است که بررسی شود تا کجا می‌توان پیش رفت. وی ادامه می‌دهد‌: قانون اساسی دو وظیفه در اختیار شورا گذاشته است. البته مصوبه اخیر هم که به شدت برای ریاست‌جمهوری ایجاد محدودیت کرده، قابل‌تامل است.. اینکه بعد از تایید‌صلاحیت‌ها نیز اعمال‌نظر کنید دیگر نظارت نیست؛ قضاوت است. قضاوت هم نیست، صدور رای و محدودیت و ممنوعیت است. بنابراین با این موضوع که آقای طحان گفته ممکن است عملا ریاست‌جمهوری به انتصابات تبدیل شود.»
تاکید بر مشارکت حداکثری
در داستان مشارکت حدا اکثری نیز «آرمان ملی» در شماره‌های مختلف بارها به لزوم تحقق این امر و انتخاباتی رقابتی اشاره کرده است. تحلیل انتخابات‌های مشارکتی مثل سال‌های 76، 80، 94 و 96 یا مشارکت‌های حداقلی مثل سال 90 و سال 98 مباحثی بود که می‌شد از آن نتیجه گرفت که هر زمان جامعه از شرایط اقتصادی و اجتماعی موجود راضی باشد در انتخابات مشارکت می‌گند و هر زمان نیز این مهم تحقق نیابد مردم پای صندوق‌های رای نخواهند رفت. در این مورد نیز «آرمان ملی» با تیترهایی همچون«مشارکت پایین مشکلی برای مشروعیت انتخابات ندارد!» یا حماسه 2 خرداد در 28 خرداد «تَکرار»می‌شود؟» به بحث مهم حضور مردم در پای صندوق‌های رای و مشارکت حداکثری پرداخته و با درج نظر کارشناسان در این خصوص اهمیت موضوع را خاطر نشان ساخته است. چنانکه نجفقلی حبیبی به«آرمان ملی» گفته است« رای مردم مهم است. پس مسئولان و متولیان امور باید کاری کنند که مردم با اشتیاق پای صندوق‌های رای بیایند. هیچ کسی حق ندارد کاری کند که مردم از صندوق‌های رای قهر کنند. تکلیف مردم نیز این نیست که قهر کنند بلکه تکلیف‌شان این است که محکم در انتخابات حاضر شوند و مطالبات خود را بخواهند.»
عدم حضور نظامی‌ها در انتخابات
مساله سوم بحث حضور نظامی‌ها در انتخابات بود که «آرمان ملی» در گفت و گو با بسیاری از کارشناسان و صاجب‌نظران به مسائل ، مشکلات و مضرات ورود نظامی ها به عزصه امور سیاسی و اجرایی پرداخته بود و با تیترهایی همچون«گویا نظامی‌ها پاستور را رها نمی‌کنند» نظامی‌ها پشتیبان کدام کاندیدا؟» یا «سلام مجلس نظامی به سرداران» بحث حضور نظامی‌ها در انتخابات و امور سیاسی و اجرایبی کشور را مورد بحث و بررسی قرار داده بود. جایی که برای نخستین بار 6 کاندیدای نظامی برای انتخابات ثبت نام کردند و از این حیث رکورد را شکستند اما در نهایت یکی از آنها یعنی محسن رضایی به رقابت‌های انتخاباتی راه یافت. گرچه کارشناسان مختلفی نیز از جریان‌ات و تفکرات مختلف سیاسی حضور نظامی ‌ها در انتخابات را با «آرمان ملی » به گفت و گو نشستند. چنانکه به عنوان مثال سردار صنیع خانی به«آرمان ملی»گفته بود « تجربه ثابت کرده که اقبال عمومی نسبت به نظامیان در انتخابات وجود ندارد. به خصوص افرادی که چندین بار در انتخابات شرکت کردند چند درصد از رای مردم را داشتند؟ از طرفی قاعدتا باید دید اینها در خود جامعه نظامی چه میران رای داشته‌اند.‌» یا محمد مهاجری فعال سیاسی اصولگرا به«آرمان ملی» گفت:« ظامیان یک سبد رای ثابت رو به کاهش دارند.»‌ اما با این همه رویکردهای رسانه‌ای در خصوص عدم حضور نظامیان در انتخابات به سرانجام نرسید.