شانه یخزده یا منجمد در افراد بالای ۵۰ سال اتفاق میافتد به شکلی که این افراد دچار محدودیت حرکت مفصل شانه میشوند و بعداز گذشت مدتی که نمیتوانند روی شانهشان بخوابند؛ شانه برای اینکه بازشود و بتواند حرکت دورکردن مفصل را انجام دهد از ۹۰ درجه به بالا دیگر حرکت نمیکند و این محدودیت مدام افزایش مییابد تا جاییکه دست دیگر به پشت بیمار نمیرسد. افرادی که به کمکاری تیروئید و یا دیابت مبتلا هستند و افرادی که قبلا دچار ضربدیدگی و آسیبدیدگی شدهاند بیشتر در معرض ابتلا به این مشکل هستند. بهطورکلی مفصل شانه؛ مفصل بسیار مهمی است و تنها مفصلی است که دامنه حرکاتش از تمام مفاصل دیگر بدن بیشتر است. وقتی مفصل شانه دچار یخزدگی میشود، کپسول مفصلی از یک فضایی به بعد مشکل پیدا میکند و حرکات بیمار محدود میشود و بیمار بعداز مدتی حتی برای غذاخوردن و بالاآوردن دست و سلامکردن دچار درد شدید میشود و مجبور است نیمتنه خود را حرکت دهد و تنش را خم کند تا بتواند از دستش کمک بگیرد. بعداز اینکه بیمار شرح حال کاملی از خود به پزشک معالج ارائه داد و بیماری «شانهمنجمد» تشخیص داده شد و معاینه انجام شد، تنها با یک عکس ساده رادیولوژی برای تشخیص و درمان دقیق، کافی است. گاهی اوقات بیمار دچار محدودیت در زوایای خاصی میشود که میتواند همزمان، پارگی عضلات چرخاننده شانه را نیز بههمراه داشته باشد، اما در سنین بالای ۵۰ سال با این زمینه، بیماری شانه منجمد ایجاد میشود که برای درمانش حتما باید از داروهای ضدالتهاب، فیزیوتراپی و تکرار تمریناتی که بیمار میتواند در منزل انجام دهد تا محدودیتهای حرکتی مفصل شانه رفع شود و کاهش یابد تا شانه به شرایط بگردد که معمولا طول دوره درمان، ۱۸ تا ۲۴ ماه است. برای عبور بیمار از یک مرحله حاد و تایید درمان توسط پزشک متخصص، تزریق سرم و داروی بیحسی به داخل مفصل و مانورهای خاصی که به ترتیبهای خاصی نیاز دارد میتواند مشکل بیمار را کاهش دهد و پس از آن میتوان از فیزیوتراپی جدی برای تکمیل درمان استفاده کرد. فرد بهتدریج متوجه کاهش و از بینرفتن محدودیتها میشود و کمکم میتواند دستهایش را از تنش دور کند و حتی میتواند آرام دستش را به پشتش برساند. انجام فیزیوتراپی، حرکات؛ تمرینات جدی، داخل منزل پس از تزریق سرم میتواند برای بیمار بسیار موثر و نجات بخش باشد. بیماری که دچار پوکیاستخوان است ممکن است حین جراحی بسته، دچار شکستگی مفصل شانه یا شکستگی استخوانهای اطراف شود که پزشک متخصص اغلب با دقت کافی و احتیاط لازم میتواند بدون ایجادکردن مشکل برای بیمار، او را از این مشکل نجات دهد.