با نزدیکتر شدن به موعد انتخابات ۲۸خرداد۱۴۰۰ فعالیت تشکلها و چهرههای سیاسی برای انتخابات سیزدهمین دوره ریاستجمهوری وارد فاز جدی شده و رنگو بوی جدیتری به خود میگیرد. انتخابات سیزدهم ریاستجمهوری ۱۴۰۰، یکی از مهمترین رخدادهای تاریخی ایران به شمار میرود. این انتخابات تعیینکننده سرنوشت کشور است و دوطیف سیاسی اصلاحطلب و اصولگرا کاندیداهای ریاستجمهوری این دوره را تشکیل میدهند. کمتر از دو هفته به آغاز روند ثبتنام نامزدهای انتخابات سیزدهم ریاستجمهوری و دو ماه تا موعد برگزاری انتخابات و رایگیری در۲۸ خرداد ۱۴۰۰ زمان باقی مانده است. هرچند تاکنون فضای سردی بر انتخابات حاکم بوده و از نظر مردم فضای انتخاباتی بااسفند ۱۳۹۸، تفاوت چندانی نداشته و سردی و بیتفاوتی به صندوقهای رای دربین اقشار مردم کاملا هویداست؛ بهطوریکه رغبت چندانی به مشارکت مشاهده نمیشود اما از نظر سیاسیون با نزدیک شدن به موعد رایگیری تبوتاب انتخاباتی بالاگرفته و گرمتر میشود. احزاب و تشکلها درقالب ائتلافها و تشکیل جبهههای متعدد تلاش دارند به سمت همگرایی و وحدت حرکت کرده تا بتوانند با بهرهگیری از ظرفیتها و پتانسیلهای همدیگر فضای بهتری را جهت معرفی، تبلیغات و رایآوری نامزد موردنظرخودشان فراهم آورند. این روزها ترافیک درمسیر پاستور به شدت شلوغ است و بهمرور شلوغتر هم میشود. قبل از نوروز ۱۴۰۰چهرههایی اعلام نامزدی کرده بودند و اکنون هرچه زمان پیش میرود همه روزه شاهد اعلام کاندیداتوری تعداد بیشتری از چهرههای سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و نظامی هستیم. درهمین راستا این روزها با موج عجیب وغریب اعلام کاندیداتوری چهرههایی درسپهر سیاسی مواجه میشویم که اکثریت قریب به اتفاق آنها از جریان اصولگرایی هستند. نکته اینکه عرصه خطیر پیشرو انتخابات ریاستجمهوری است که قرار است تنها یک نفر به عنوان منتخب مردم برگزیده شود. اما گویا سیاسیون به ویژه در اردوگاه اصولگرایی این نکته را به فراموشی سپرده یا اینکه پتانسیلهای بالقوه ناتواناییهای شگرفی در خود میبینند که اینچنین پا در گود نهادهاند. اصولگرایان برخلاف اصلاحطلبان بدونداشتن دغدغه ردصلاحیت و با فراغبال برای عبور از فیلتر نظارت استصوابی بیشک در این عرصه میشتابند که بهناگاه اینگونه سونامی کاندیداتوری راه انداختهاند و سیلآسا وارد عرصه میشوند. آنگونه که از شواهد و قرائن پیداست، هرچه هست به جای وحدت «احساس تکلیف» حرف اول را در اردوگاه اصولگرایی میزند و معلوم نیست با میل و اشتیاقی که برای اعلام حضور در کاندیداهای این جریان موج میزند تا بالاخره این روند به کجا خواهد انجامید؟! بهطوریکه این روزها تعداد اصولگرایان که «احساس تکلیف» میکنند تا برای انتخابات ۱۴۰۰نامزد شوند، از حساب انگشتان چند دست فراتر رفته وحتی از یک اتوبوس هم عبورکرده و هرروز فزونتر هم میشود. عبارت «نامزدهای اتوبوسی» را اولینبار جناب ضرغامی، یکی از نامزدهای اصولگرا با شعارهای انتخاباتی «خاص» در کنایه به تعدد چهرههایی که قصد ورود به ماراتن انتخابات ریاستجمهوری را دارند، بیان شده بود و این درحالی است که خود ایشان از اولین مسافرهای این اتوبوس بوده است. البته نباید از این نکته غافل شد که این اعلامحضور بیش از انتظار در یک جریان شاید تاکتیک جدیدی باشد و درنهایت با شیخوخیت ریشسفیدان و عقلا و زعمای قوم منجر به اجماع شود؛ امری که با توجه به صحبتهای تکی و حتی درونتشکیلاتی کاندیداهای اعلام حضور کرده حداقل تاکنون قدری دور از انتظار به نظر میرسد؛ چرا که هرکسی ساز خویش کوک کرده و درغیاب اصلاحطلبان خود را پیروز بلامنازع میدان قلمداد میکند. در ادامه نوشتار افراد و شخصیتهایی که در حال حاضر بهصورت ائتلافی یا منفرد، به صورت رسمی یا غیررسمی کاندیداتوری خود را اعلام یا در مدت زمان باقیمانده نیز احتمال کاندیداتوری عده زیاد دیگری وجود دارد و باسرعت زیاد فعالیتهای شبهانتخاباتی نامشان در فضای مجازی و شبکههای اجتماعی دست به دست میچرخد و از طریق احزاب و تشکلهای متعلقهشان مطرح هستند، بالغ بر۵۰ نفر بوده که بنا به دلایلی از ذکر نام حاضرین در «صف طویل کاندیداها« دراین نوشتار خودداری میشود. بیش از دوسوم از این تعداد را کاندیداهای جریان منتسب به اصولگرایی تشکیل میدهند که حضورشان حتمی و بااطمینان از عبور از صافی تاییدصلاحیت قطعی به نظر میرسد و حتی هر روز بر تعداد نامزدهای نظامی نیز افزوده میشود! اما درمقابل اندک کاندیداهای اعلام حضور کرده از طیف اعتدالیون و اصلاحطلبی هستند که هنوز با اماواگرهایی از قبیل مشکل صلاحیت مواجه بوده و منتظر تصمیم قطعی نهاد اجماعساز اصلاحطلبان (جبهه اصلاحات ایران) هستندکه سازوکار مشخصی برای معرفی کاندیدای اجماعی درنظر گرفتهاند. حال باید منتظر ماند و دید در روزهای آتی نزدیکی به آعاز روند ثبتنام نامزدهای ریاستجمهوری (۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۰)، در دو جریان حاضر در سپهر سیاسی کشور شاهد چه رخدادهایی خواهیم بود.