بیمــاری پــارکینســون همـان لرزش در وضعیــت استـراحت است که شیوع آن بیشتر در سنین پیــری است؛ اما در جوانان هم دیده میشود. شیــوع پــارکینسون در تمام مناطق دنیا یکسان است یـعنی درصد شیوع بیماری با تغییر در منطقه خیلی فرق نمیکند. بهطورکلــی این بیمــاری براثر از بینرفتن سلولهای ترشحکننده مادهای بهنام دوپامین (که یک انتقالدهنده عصبی) است رخ میدهد. افزایش نسبت استیلکولین به دوپامین در غده قاعدههای مغز موجب علائم تومور، سفتی عضالت و کندی حرکات میشود. در مراحل اولیه بیماری، لرزش اندام و معمولا در یکطرف بدن وجود دارد. با پیشرفت بیماری فردی که دست لرزان خود را در جیب یا پشت خود پنهان میکند یا چیزی را برای کنترل لرزش خود، مدام در دست میگیرد، دیگر قادر به پنهانکردن لرزشهای شدید اندام نیست، بهویژه زمانیکه میخواهد تمرکز بیشتری در انجام کارها داشته باشد. 6 علامت شایع بیماری پارکینسون شامل: لرزش دست و پا در حالت استراحت، سفتی و خشکی اندامها، کندی حرکات، عدم تعادل در راهرفتن، قامت خمیده، یخزدگی است. در صورتیکه دو یا بیشتر از این علائم در بیمار دیده شود، مخصوصا وقتی که در یک سمت بیشتر از سمت دیگر باشد، تشخیص بیماری پارکینسون داده میشود؛ مگر اینکه علائم دیگری همزمان وجود داشته باشد که بیماری دیگری را نمایان کند. در واقع راهرفتن در این بیماران دچار اشکال میشود و از آنجا که حرکات دستها در حین راهرفتن کاهش مییابد و همچنین بهعلت خشکی اندامها، عدم تعادل در راهرفتن ایجاد شده و مرکز ثقل آنها از خودشان جلوتر است؛ گاهی راهرفتن حالتی شبیه به دویدن بهخود میگیرد و هیچگونه کنترلی بر روی آن ندارند که گاهی باعث زمینخوردن فرد میشود. در بعضی موارد، این بیماری با اختلال حافظه نیز همراه بوده و بروز آلزایمر در این افراد بیشتر است. تشخیص پارکینسون، بالینی بوده و براساس شرح حال بیمار و معاینه مشخص میشود. بهتازگی محققان آزمایشی ابداع کردهاند که در آن یک مولکول مرتبط با بیماری پارکینسون در نمونه مایع مغزی- نخاعی بیمار تشخیص داده میشود؛ این یافته میتواند راه را برای تشخیص زودهنگام این بیماری و تقویت چشمانداز درمان آن هموار کند. پارکینسون درمان قطعی ندارد، اما داروهایی مثل لوودوپا (levodopa) پرامیکپسول، آمانتادین، بیپریدن و سلژیلین برای درمان آن تجویز میشوند. البته نقش کاردرمانی و فیزیوتراپی در کنترل و درمان این بیماری بسیار زیاد است.