کاوشگرهای خسته فضایی
از اونجاییکه الان تقریبا سه قرن از آغاز سال ۱۴۰۰ گذشته ولی هنوز فروردین تموم نشده و همه ما از پولداری و خوشبختی انقدر حالمون خوبه که دعای رسیدن سر برج و اخذ حقوقرو به صورت شبانهروزی داریم میخونیم، فکر کردم بد نیست داستان کاوشگرهایی که تا به حال در فضا به رحمت ایزدی پیوستن رو براتون تعریف کنم.
پس لطفا با رعایت پروتکلهای بهداشتی و مرور اینکه شما علاوه بر دهانتان با بینیتان نیز نفس میکشید لذا بکش بالا ماسکترو هموطن که تا اطلاع ثانوی خبری از واکسن نیست!، با من همراه شوید و بشنوید از حقیقت کاوشگرهای رها شده در فضا که جان خود را فدای مخابره اخبار برای تحفههای دوپا کردند.
کاوشگر ونرا ۱۳ شوروی، در سال ۱۹۸۱ موفق شد برای اولین و آخرین بار، یک تصویر کاملا رنگی از سطح سیارهی زهره (ونوس) به زمین مخابره کرده و دل جماعتی را شاد کند. اما متاسفانه فقط ۱۲۷ دقیقه در دمای ۴۶۰ درجهای این سیاره دوام آورد و پس از این مدت کاملا ذوب شد و به خاک اسیدی سیارهی ونوس پیوست.
کاوشگر هویگنس، با موفقیت به تیتان بزرگترین قمر زحل ارسال شد و توانست با موفقیت روی سطح آن فرود بیاید و ۳۵۰ عکس از ریز و درشت این قمر جذاب به زمین مخابره کند. اما بعد از ۹۰ دقیقه باتری تمام کرد و چون کسی در آن دور و بر نبود که برایش باتری به باتری کند، برای همیشه در غربت و تنهایی خود، خاموش شد و به خاطرهها پیوست. (یک دقیقه سکوت برای غربت این کاوشگر که دیگر حال ادامه دادن نداشت).
کاوشگر آپورچونیتی، برای یک ماموریت ۹۰ روزه به مریخ ارسال شد اما چون آب و هوای سیاره سرخ خیلی به مذاقش سازگار آمد و دریاچههای الکلی این سیاره حسابی سرخوشش کرد، ۱۵ سال بالا و پایین سیاره سرخ را درنوردید و همینطور اطلاعات ریز و درشت و حرفهای به زمین مخابره کرد تا آخر این فضولیها کار دستش داد و برای همیشه در اثر طوفانهای شنی مریخ، زیر خاک مدفون شد و جان به مریخیها تسلیم کرد.
کاوشگر فیله، بعد از ۶۰ ساعت کار مداوم و مخابره عکسها و فیلمها و اطلاعات خصوصی دنبالهدار چوریوموف در اثر یک بیدقتی و بیاحتیاطی به درون یکی از شکافهای این دنبالهدار سقوط کرد و چون نور خورشید به پنلهای خورشیدیاش نرسید، برق کم آورد و برای همیشه در آن شکاف خاموش و ماندگار شد.
فضاپیمای گالیله، یکی از اولین فضاپیماهایی بود که توانست در جو مشتری رها شده و اتمسفر این سیاره را آزمایش کند. این فضاپیما اطلاعات خیلی خفن و بهدردبخوری از سیاره مشتری به زمین مخابره کرد اما چون سیستم ایمنی مشتری خیلی قوی بود نتوانست در برابر این همه قدرت دوام بیاورد و براثر فشارهای درونی، منهدم شد.
فضاپیمای کاسینی، به مدت ۱۳ سال کل سیاره زحل را بالا و پایین کرد و اطلاعات این سیاره زیبا را به زمین مخابره کرد. اما یک روز که از خواب بیدار شد تا به ادامه مکاشفاتش بپردازد متوجه شد که سوختش به پایان رسیده و برای همین به اتمسفر سیارهی زحل سقوط کرد و برای همیشه جزئی از این سیاره و حلقههای اطرافش شد.
و در نهایت، خیلی بهجا و مناسبه که یادی کنیم از هفت فضانورد شاتل فضایی چلنجر که در سال ۱۹۸۶ تنها ۷۳ ثانیه پس از پرتاب موشک، به علت نقص فنی و انفجار فضاپیما ، جان خود را از دست دادند. نکته قابلتوجه در این داستان هشدار مهندسین ساخت موشک برای نقص فنی این فضاپیما بوده که بارها به مسئولین وقت ناسا هشدار دادند که به دلیل هوای سرد روز پرتاب، اورینگها قادر به آببندی مناسب نخواهند بود و سوخت به داخل نشت کرده و انفجار رخ خواهد داد. اما به خرج تصمیمگیرندگان نرفت و اتفاقی که هیچکس را خوشحال نکرد، بالاخره رخ داد.
