سینما ملت‌ها را به‌هم نزدیک می‌کند

مجید مجیدی در برنامه ویژه ورایتی که برای نامزد‌های اولیه جوایز بین‌المللی آکادمی اسکار ترتیب داده شده بود، صحبت کرد. در برنامه‌ای ویژه ۱۵ کارگردانی که فیلم‌هایشان در لیست اولیه نامزد‌های بخش بین‌المللی جوایز اکادمی پذیرفته شده، در مقابل یکدیگر قرار گرفتند. در ابتدا 8 کارگردان صحبت کردند و در ادامه نیز ۷ کارگردان دیگر حضور داشتند که مجید مجیدی نیز در بین آنها حضور داشت. از این کارگردان‌ها در مورد مسائل مختلفی مثل این موضوع که چه چیزی باعث شد فیلم‌هایشان را بسازند سوال شد و در مورد تنوع در آثارشان بحث کردند. مجیدی در ابتدا در پاسخ به اینکه چرا این فیلم را ساخته است؟ گفت: بیشتر آثاری که ساخته‌ام به بچه‌ها و به دنیای آنها می‌پردازد. از آنجایی که دنیای بچه‌ها بسیار مهم است، آنها که آینده را می‌سازند و در مسائل اجتماعی خیلی آسیب‌پذیر هستند به‌خصوص کسانی که در طبقه‌های اجتماعی پایین‌تر قرار دارند. ما در یک منطقه‌ای زندگی می‌کنیم که اطراف‌مان افغانستان، عراق و پاکستان است و مهاجران زیادی در ایران زندگی می‌کنند. به همین دلیل طبقه آسیب‌پذیری هستند چرا که برای گذران زندگی، بیشتر بچه‌های آنها کار می‌کنند و مسائل جنگ در افغانستان و عراق در آسیب‌پذیری آنها تاثیر بیشتری دارد. او ادامه داد: البته موضوع بچه‌های کار مربوط به یک منطقه نیست و یک بحران جهانی است. همانطور که می‌دانید بیش از ۱۵۰ میلیون کودک کار در دنیا داریم و یک مساله بسیار مهم است. ما به این قشر پرداخته‌ایم که آینده آنها در خطر است و حق زندگی از آنها گرفته شده. امیدوارم این فیلم بتواند تاثیر خودش را بگذارد. مجیدی در مورد تاثیر سینما در برقراری روابط بین کشور‌ها و فرهنگ‌ها تصریح کرد: سینما، سینماگر‌ها و ملت‌ها را به‌هم نزدیک می‌کند و هیجان‌انگیز است که سینما مرز نمی‌شناسد و اینقدر سریع انسان‌ها را به‌هم پیوند می‌دهد. با اینکه فرهنگ‌های متفاوتی داریم می‌توانیم مثل یک خانواده باشیم. از آنجایی که قهرمان‌های قصه من آدم‌های عادی هستند از اینکه به موفقیت برسد و در دنیا دیده شود و این آدم‌ها کشف شوند بسیار خرسند می‌شوم. مثل روح‌ا... زمانی که خودش بچه‌کار است و الان یک سوپراستار محسوب می‌شود و در ونیز جایزه مارچلو ماسترویانی را گرفت. اینکه زندگی روح‌ا... تغییرکرده برای من هدیه بزرگی است و ما می‌توانیم این تغییرات را در جامعه ایجاد کنیم. مجیدی در پاسخ به اینکه آن بخش و نشانه‌ای که از خودش در فیلم به‌جا گذاشته است، گفت: به‌نظر من یک کارگردان درواقع همیشه یک فیلم را می‌سازد. مثل درختی که با هر فیلم شاخ و برگ جدیدی پیدا می‌کند و آن جهانی که در درون خودش هست را کامل و کامل‌تر می‌کند. هر فیلمسازی فیلم‌های متفاوتی می‌سازد، اما یک هدف را دنبال می‌کند. من همیشه دوست داشتم آن دغدغه‌هایی که داشتم را در آثار بیاورم و آن را کامل‌تر کنم.