یادتونه چند وقت پیش بردمتون ونوس با هم زیر بارانهای اسیدی این سیاره هیجانانگیز قدم زدیم؟
ایندفعه تصمیم گرفتم ببرمتون به یکی از زیباترین و جذابترین سیارههای منظومه شمسی که حلقههای هیجانانگیز دورش، از خودش معروفتر هستند.
پس لطفا پوشش مناسب را رعایت کرده و با در دست داشتن مدارک مقتضی و اصل رضایتنامه همسر به نزدیکترین صندلی مراجعه کنید تا در کنارهم از زیباییهای فضایی سیاره زحل، لذت ببریم.
شاید خدا خواست و برای لحظاتی از این دردسرها و خبرهای هر روز بدتر از دیروز زمینی، فاصله گرفتید و دور شدید و به آرامش روحی و روانی رسیدید!
و اما بشنویم از حقیقت سیاره زحل که فضاپیمای کاسینی در طول سیزده سال چرخش به دور این سیاره، به زمین مخابره کرده است.اگر به این سیاره نزدیک شوید، اولین چیزی که خیلی به چشمتان میآید، تعدادی سنگ و کلوخ آواره است که همینطوری برای خودشون توی فضا سرگردان هستند. این سنگ و کلوخ که تحتتاثیر جاذبه گرانشی سیاره زحل قرار دارند، درواقع مواد تشکیلدهنده همان حلقههای معروف، زیبا و عاشقانه زحل هستند که با آن کلی پز به دیگر سیارههای منظومه شمسی میدهد.
از آنجاییکه نیروی گرانش زحل، هفت درصد بیشتر از زمین است، شما در زمان بسیار کوتاهی به درون ابرهایی از آمونیاک با دمایی حدود منفی ۱۳۰ درجه سانتیگراد کشیده شده و از شرایط محیطی مناسب اطرافتان لذت وافر خواهید برد.
پس از آن، نیروی جاذبه شما را به لایهی دوم اتمسفر سیاره که درواقع ابرهایی از سولفید آمونیوم است میکشد. در آنجا شما شانس آن را خواهید داشت که علاوه بر استشمام بوی جذاب ترکیبات آمونیاک و گوگرد، دمای منفی ۱۰۰ درجه سانتیگراد را تجربه کنید.
وقتی از تمام لایههای اتمسفر عبور میکنید به تاریکی مطلق میرسید و فضایی را تجربه میکنید که هیچ نوری از سمت خورشید به آن نمیرسد. (درواقع، دوست دارد برسد ولی نمیتواند).
در آن منطقه، آب و هوا برای پیکنیک بسیار مناسب و خوب است و حتی میتوانید به مذاکرات فیمابین پرداخته و به تولد اولین فرزند زحلی خود فکر کنید. چرا که در این منطقه نه تنها نور خورشید نفوذ نمیکند که حتی بادهایی با سرعت ۱۷۰۰ کیلومتر بر ساعت میوزند.
اگر بتوانید به عمق ۲۲۰ کیلومتری سیاره زحل نفوذ کنید، ابرهای سیاهی از یخ و رعد و برقهای دهشتناک و هیجانانگیزی را تجربه خواهید کرد. طوری که تا سالها نیاز به هیچ هیجانی در زندگی خود نخواهید داشت.حدود ۲ ساعت طول میکشد که شما به عمق ۴۰۰ کیلومتری نسبت به اتمسفر برسید و دمایی حدود ۱۰۰ درجه سانتیگراد را تجربه کنید و کمی از سرمایی که درون وجودتان نفوذ کرده، رها شده و گرمتان شود.
پس از چند ساعت پیادهنوردی، به عمق ۳۰ هزار کیلومتری سیارهی زحل و جایی میرسید که اقیانوسی از هیدروژن و هلیوم فلزی در آن جریان دارد با دمایی حدود ۹ هزار درجه بالای صفر و فشار اتمسفری حدود ۲ میلیون برابر زمین. (در اینجا شما میتوانید دمپایی ابری خیس خود را درآورده و با پوششی از هیدروژن فلزی، استحکام و طول عمر آن را بالا ببرید. به هرحال برای ادامه مسیر لازمش خواهید داشت، از ما گفتن بود).
اگر شانس بیاورید و در حدی دوام بیاورید که به عمق ۵۶ هزار کیلومتری وارد شوید، میتوانید هسته جامد زحل را از نزدیک ببینید و کلی کیف کنید. چرا که اطراف آن پر از سنگ آهن و یخهای عجیب و غریب و بزرگی که دو برابر سیاره زمین، وسعت دارند.
دمای هسته زحل بیش از ۱۲ هزار درجه سانتیگراد است و فشا اتمسفر آن ۱۰ میلیون برابر فشار اتمسفر زمین است.
در اینجا سفر شما به پایان رسیده و میتوانید با فراغبال به زندگی ابدی خود بپردازید.
خوش بگذره!