زخم پای دیابتی
در بين انواع بيماريها، ديابت يکي از شايعترين بيماريهاست که ارگانهاي مختلف بدن را درگير ميکند و حتي ميتواند مشکلات جدي و ناتوانکنندهاي را براي افراد مبتلا به اين بيماري بههمراه داشته باشد.اما امروزه با توجه به افزايش شيوع ديابت در بين افراد توجه جهت اقدامات پيشگيرانه و درماني بسيار مهم و حائز اهميت است. يکي از مهمترين عوارض ناشي از بيماري ديابت، زخمهاي مزمن و مقاوم به درمان است که اغلب در کف پا ايجاد شده و به آن ديابتيک فوت يا زخم پاي ديابتي ميگويند. زخم پاي ديابتي در هر 2 نوع ديابت يک و دو اتفاق ميافتد و 5 تا 10 درصد افرادديابتي دچار ديابتيک فوت و 10 درصد دچار امپوتاسيون اندام قرار ميگيرند. کاهش خونرساني به اندام يکي از عوامل موثر در بروز زخم پاي ديابتي است و همچنين کاهش حسي يعني در واقع اختلال اعصاب محيطي باعث آسيب مکرر و زخم ميشود. علاوه بر مواردي که گفته شد اختلالات بينايي که در افراد ديابتي که تحت کنترل نيستند باعث ميشود بيمار نتواند بهخوبي جلوي پاي خود را ببيند و پا را در موقعيت مناسب قرار دهد بنابراين احتمال بروز زخم پا افزايش مييابد. بيماران ديابتي زمانيکه پايشان عفونت ميکند در ابتدا اين عفونت در سطح پوست است، اما در برخي موارد بهدليل کنترلنکردن و عدم توجه اين عفونت عميقتر شده و استخوان رخنه ميکند که در نهايت موجب و استئوميليت ميشود. زمانيکه عفونت پا پيشرفت نکرده و در سطح پوست است ميتوان با تجويز چند آنتيبيوتيک از پيشرفت و عميقترشدن اين عفونت جلوگيري کرد اين در حالي است که اغلب افراد بهدليل بيتوجهي به اين مرحله مجبور به قطع عضو ميشوند. اما با کنترل پيشگيرانه 80 درصد جلوي آمپوتاسيون گرفته خواهد شد. طول مدت ديابت، شدت ديابت و کنترل نبودن قند، سابقه قبلي زخم پاي ديابتي، فشارخون، مصرف سيگار، اضافه وزن از جمله عواملي هستند که منجر به بروز زخمهاي ديابتي پا خواهند شد. همچنين براي پيشگيري از ابتلا به زخم پاي ديابتي لازم است تا افزاد مبتلا به ديابت به اين نکات توجه داشته باشند: در درجه اول بايد قند فرد به درستي کنترل شود و فرد از يک رژيم غذايي مناسبي استفاده کند. طبق مطالعات انجام شده به ازاي هر يک درصد افزايش هموگلوبين A1c بيماران 10 درصد در معرض خطر پاي ديابتي قرار ميگيرند. در صورت عدم کنترل قند خطر رشد ميکروبها زياد خواهد شد و احتمال آسيب اعصاب محيطي و عروقي افزايش مييابد.
